Golfplaten en karkassen

28 feb. 2021 · 5 keer gelezen · 0 keer geliket

Karkassen van honden dolen rond in flauw licht.
Ik ben drie en niet bereid hier mijn laatste adem uit te blazen
dus ik probeer me te verbergen tussen mijn pa en de chauffeur.

We rijden met de grote vrachtwagen in de kleine steeg.
De motor ratelt en rammelt, in de cabine hangt de geur
van roltabak en steengruis.

Schommelend als een op drift geraakte sloep
ontwijken we beurtelings de muren
waar betonrot het passeren van de dagen vangt.

Langzaam dalen we af in 1001 nacht.
Een rat knaagt zichzelf een weg naar buiten.
Met tergend gemak drinkt iemand zijn blikje bier leeg.

Rondom staan troepjes mannen bij elkaar, te gluren.
Een mes flikkert in het laatste streepje zon.
Gouden tanden op zoek naar een hapklare brok.

Zomerbries speelt met de golfplaten daken.
Ze zijn even krakkemikkig als de ruggen die hier gerecht worden
na dagen hangen op bankjes in parkjes.

Een menselijk schild tussen droom en daad, dat ben ik.
Het grote voorwiel  hapert nog even in een diepe kuil
maar schiet uiteindelijk vooruit, deze plek uit.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

28 feb. 2021 · 5 keer gelezen · 0 keer geliket