Herinner me eraan

20 jun. 2022 · 11 keer gelezen · 2 keer geliket

Herinner me er levendig aan, bruisend.

Ik was vijf en zat aan tafel met een droom. Ik droeg een luchtig hemdje, met ietwat lange mouwen aan de pols. Een krullend lokje streek er neer.

Mama had er recent de schaar in geplaatst en er enkele in een enveloppe bewaard - als het ware verzonden naar later, een nostalgisch moment dat me toen al beloofd werd. 

Herinner me er levendig aan, bruisend.

Ik was vijf en zat aan tafel met een droom: later wil ik schrijfster worden.

Er lag een schriftje voor me - gelijnd, geruit, het lag daar, in mijn beleving, blanco. Op school leer je op lijntjes schrijven en nooit daarbuiten. Ik had er graag buiten leren schrijven, ertussen, kronkelend, haast haastig roekeloos. Ik had structuur willen vinden, net temidden die zogenaamde wanorde die voor mijn pen orde blijken zou. 

Vandaag ben ik drieëntwintig en heb ik een droom: later wil ik schrijfster blijven.

Mijn handschrift verschilt enorm van dag tot dag en hoort eigenlijk bij het verhaal. Het vertelt meer over wat er schuilgaat achter die neergepende constructies die men woorden noemt. 

Ik ben drieëntwintig en blik terug naar toen ik vijf was.

Ik herinner het me levendig, bruisend: ik werd geboren met een passie en sprak het uit, als een conclusie, omhuld in een notie van onvanzelfsprekendheid: ik wil mijn leven leren koesteren.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

20 jun. 2022 · 11 keer gelezen · 2 keer geliket