Het dagelijkse kost wat moeite

4 mei 2021 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket

Hier sta ik dan met een lookteentje aan mijn vork gespiest, spinazie stovend. Ik wist dat Peter Selie getrouwd is met An Dijvie, maar Jeroen Meus heeft vorige week gezegd dat look en spinazie ook dikke vriendjes zijn. Als Jeroen Meus iets over koken zegt, geloof ik hem meteen. In dit geval zelfs met teen. Over andere onderwerpen kan hij beter zijn smikkel houden en hem vooral gebruiken om regelmatig te proeven tijdens het koken, want dat is belangrijk, zo zei hij zelf, proeven tijdens het koken.

 

Sinds ik dagelijks kook is Jeroen mijn goeroe. Je moet er maar op komen: een teentje look aan een vork spiesen om hem daarna als roerstok te gebruiken. Alhoewel, zo buitengewoon is het nu ook weer niet. Zelf pies ik ook wel eens met iets dat ik daarna als roerstok gebruik. Kom, smakelijk blijven, Danny. Gefocust blijven. Spinaziepuree. De spinazie ziet er ondertussen zo overheerlijk gestoofd uit dat Popeye zich in deze keuken niet zou kunnen bedwingen om die groene slierten via zijn pijp op fanatieke wijze op te zuigen om daarna Brutus de aframmeling van zijn leven te bezorgen. Zelf ben ik een en al zelfbeheersing en concentratie. Tijd om te mixen. Geleerd van Jeroen. Mixen maakt het stoempen, het pletten en vermengen van aardappelen en inmiddels groene smurrie veel makkelijker. Ziezo. Eitje klutsen, klompje boter erbij en afkruiden. O ja, dat is waar ook! Proeven! Ik haal vlug een flesje Westmalle Tripel uit de ijskast en verwijder gezwind het metalen kroonkurkje van het vorstelijke flesje, waarna ik de volle 33 centiliter in een royaal wijnglas pleur. Ik voel me de koning te rijk. Heerlijk. Ik nip nog eens. En nog een keer. Oké. Genoeg geproefd. Na drie grote slokken blijft er alleen nog wat schuim over.

 

Goed nieuws voor doven en slechthorenden, want qua vlees kies ik vandaag voor blinde vinken. Zelf zou ik liever doof zijn dan blind, vandaar. Voor een vink ligt dat misschien anders, aangezien het een zangvogel is. Ik ben dat niet. Wie houd ik voor de gek? Deze vinken zijn helemaal geen vogels. Het zijn stukjes gekruid gehakt, omzwachteld door een dun plakje kalfsvlees. Vandaag vliegen ze per half dozijn in een stoofpot met ajuin, tomatenblokjes, passata, champignons, paprika, pilipili, satékruiden, basilicum én het gerecupereerde lookteentje van daarstraks. Dat laatste zorgt voor het evenwicht. Ik heb iemand gekend die in een onoplettende bui een teen verloor en die persoon viel bijna meteen, zo zonder teen. Meer nog, hij heeft helemaal opnieuw moeten leren lopen omdat hij steeds weer op min of meer dezelfde manier onzacht tegen de grond kwakte. Uit medelijden kwak ik een tweede Westmalle Tripel in een glas. Al iets minder sierlijk dan daarnet. Proeven is belangrijk. Lekker. Veel te lekker. Glas leeg. Het eten is voorbereid. Klaar om straks heel eventjes opgewarmd en daarna gedegusteerd te worden door mezelf, mijn echtgenote en onze vier jonge wolven. Eerste reserve is de hond, die eventuele overschotjes in enkele nanoseconden naar binnen zal weten te schrokken. Mooie vooruitzichten. Tijd voor ontspanning.

 

Onderweg naar de televisie lijkt het alsof ik zelf een teen mis. Ik waggel even, plof in de zetel en druk lukraak op een of ander knopje van de afstandsbediening. Jeroen Meus! Ik ben bloedserieus! En ik rijm weer van opwinding, ik heb geen keus. Miraculeus! Jeroen Meus! Voor een keer staat hij niet in zijn keuken, maar zit hij, net als ik, zomaar wat te zitten. Om eerlijk te zijn lijkt hij net wat actiever dan ik, aangezien zijn smikkel beweegt. Afkeurend schud ik mijn hoofd van links naar rechts, lallend dat hij maar beter weer achter zijn fornuis kan kruipen. Hij vertelt op filosofische wijze over ambitie in het leven, racisme, discriminatie en respect voor elkaar ondanks afkomst of religie. Langzaam herzie ik mijn mening. Deze mens vertelt zinvolle, correcte dingen. Op een verstaanbare, volkse manier dan nog. Daar zouden onze politici nog veel van kunnen leren. Zijn smikkel evolueert in geen tijd naar smoel, zo naar bakkes, muil, bek en mond. Uiteindelijk hang ik aan zijn lippen. Mijn eigen exemplaren hangen samen met mijn tong in een glas water te bungelen en te roeren. Tijdens de reclameonderbreking van drie minuten geleden was ik naar de keuken gestrompeld om even van mijn Provençaalse saus te proeven. Veel te pikant en overdreven gekruid. Net als mijn gedachten en mening zo nu en dan.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

4 mei 2021 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket