In het laatste stadium van verrotting

30 jul. 2020 · 6 keer gelezen · 0 keer geliked

“Ge bent zo stil. Is er iets?”

            Daar was die vraag weer. De woorden bleven nog voor een paar seconden in de ijle lucht kleven, gebonden aan een paar atomen stikstof hier en daar. Het maakte de lucht zwaarder, drukkender.

            Ik schudde mijn hoofd.

            “Ge moogt het zeggen als er iets is. Ge weet toch dat ik zal luisteren.”

            Ik kauwde op mijn wangen om mijn frustratie te verbijten, perste er in de plaats daarvan een glimlachje uit alsof ik wilde zeggen ‘het is oké’ en keek vervolgens weer naar de grond. Waarom mag een mens niet gewoon stil zijn zonder zich te hoeven verantwoorden? Waarom moet er altijd iets schelen?

            De grond onder mijn voeten was drassig en bedekt met bladeren die in het laatste stadium van verrotting waren beland, klaar om op te gaan in de vochtige aarde. In de verte ritselden enkele blaadjes. Een specht in de verte timmerde ononderbroken een gat in de boomschors: dat zag ik niet, maar dat hoorde ik wel.

            “Mama zegt dat Olly er wel bovenop komt. Uit de scans blijkt dat er een verbetering zichtbaar is. Zijn lichaam is zich aan het herstellen.”

            “Fijn,” zei ik.

            “Godverdomme, Felix.”

            “Wat?”

            Micha trapte verwoed een boomtak onder haar voeten weg. Althans, dat was de bedoeling. De tak brak in tweeën en kletste terug tegen haar onderbeen, waardoor ze begon te vloeken. Ditmaal tegen de tak.

            “Stomme tak,” zei ik.

            Ze blies enkele onverstaanbare woorden uit. Vervolgens: “Ik meen het, Felix.”

            Het bleef een tijdje stil. Ik voelde niet meer de behoefte om iets te zeggen, omdat ik wist wat de reactie zou zijn en omdat ik wist dat Micha zoals elke keer weer wilde benadrukken dat het belangrijk was om over je gevoelens te praten en dat soort pseudopsychologische adviezen uit vrouwenbladen. Dan kon ze zich weer even de grote, wijze zus wanen die haar broertje even ging vertellen hoe het leven in elkaar zat.

            Tot mijn verbazing hield ze echter haar mond. Ze bleef naast me op de boomstronk zitten, haar handen in een kommetje op haar schoot. Haar vingers waren verkrampt en verkleumd. Ze blies een ademwolkje uit en keek naar een onbeduidend punt in de verte, maar vanuit mijn ooghoeken zag ik dat ze niet echt keek: er lag een waas voor haar ogen. De pupil was gericht op iets centraal voor zich, maar in werkelijkheid keek ze centraal naar binnen.

            Misschien was ze eindelijk tot inzicht gekomen.

            Zo bleven we daar een hele namiddag naast elkaar zitten. Niemand zei nog een woord. De stilte van het bos, de vochtige geur van de aarde en de geringe lichtinval maakten me voor het eerst sinds de laatste vrijdag van november weer rustig. Een kalmte daalde over me neer, en mijn ogen vielen dicht toen het begon te schemeren.

            Toen ik wakker werd, was Olly dood.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

30 jul. 2020 · 6 keer gelezen · 0 keer geliked