luchtig lood

Wim Vandeleene
5 nov. 2019 · 6 keer gelezen · 1 keer geliked

met lood peil ik je diepte

het druipt grijs in zolen, als verloren moed.

met lood verzwaar ik de kiel om koers te houden.

het houdt glas gevangen in het oude raam

waardoor ik terugblik op wie ik achterliet,

een jongen, ergens in de middeleeuwen.

 

 

het lood schuilt in orgelpijpen,

de baleinen van een walvis die ons vult

met een lied. met lood laad je je blik,

de hagel die me warm doorzeeft ,

de lucht die je aan mijn lichaam geeft.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
5 nov. 2019 · 6 keer gelezen · 1 keer geliked