Suffen met de lichten aan - Ian Smeets (deel II)

25 nov. 2022 · 1 keer gelezen · 0 keer geliket

 

Je moet het sommige artiesten vergeven dat ze de meest stupide teksten eruit kramen, al zit de muziek zelf soms best wel okee. Ik ben al wat ego’s gewend, maar die megalomane b-shit van ene FloChet, een Franse tiest die het wil maken in de States, was er toch wel ver over. Zijn artiestennaam: een samentrekking van zijn echte naam. In 2014 kwam hij met een waggel rockepos in een melige Jean-Michel Jarre kosmosomspannende verhaallijnstijl, waar hij zich blijkbaar de zendeling/Schepper-jongeling waande van de Aarde. Hilarisch idioot, en nauwelijks te pruimen, tot daar aan toe. Met dat enkele nummertje dat muzikaal wel goed zat, maar waar hij dan die pompeuze tekst in neerplofte, subtiel, als een zak cement die je in een zetel gooit. 

De tekst sloeg nergens op; bijeen gehusselde woorden die tegen elkaar aan botsen, eerder bedoeld om een sentiment over te brengen dan om iets zinvols te betekenen. En dan dat megalomane refrein: “Wat heb ik toch met de Aarde gedaan, ‘k hoor niks meer. Dat de zon ons vult met lood; dat ze eindelijk brandt. Hier gaat alles goed, maar in de laatste seconde, zal ik ver weg zijn.” 

?? 

“Waar gaat dit over, FloChet?”, vroeg ik hem. “Ben je een tijds slash ruimtereiziger die zich als een lafbek uit de voeten zal maken als de Aarde door de zon, die in supernova gaat, wordt gefrituurd? Of, ben je zelf verantwoordelijk voor de ondergang van de Aarde, en in dat geval, wie denk je dat je bent? Le Christ français? Le petit dieu au lieu? Aardes persoonlijke godje?” Het lag op m’n tong, maar ik hield het maar voor mezelf. Hij zou het waarschijnlijk niet pikken.

Hij wauwelde een eind in de stijve ochtendbries die je eind oktober dikwijls hebt in New York. De nazomer uitgehuwelijkt aan de eerste kou. Ik had het raam open gezet omdat ik z’n ego te groot voor de ruimte vond en ik z’n pretenties niet nog langer kon verdragen. 

Do you mind, FloChet?”, vroeg ik hem een beetje hautain. Ik opende het raam zonder op zijn reactie te wachten. Hij had óns gecontacteerd in de hoop op een goed artikel, dus kon ik me  wel wat permitteren. Z’n platenfirma had trouwens advertentieruimte bij ons aangekocht om z’n paar luizige optredens in de stad aan te kondigen. Blijkbaar had Advertising er meteen een interview in een all-in-pakket bij gegooid. Maar niemand verplichtte me om lovend te schrijven over die gast, dat respect was er gelukkig nog. 

Ik wou die worm niet teveel lof toezwaaien, niet omwille van dat ene verteerbare nummer! Maar wou hem ook niet te veel te kakken zetten, want, hoewel Advertising zich niet met ons moeit, doet onze hoofdredacteur dat wél. En aangezien hij elke maandagmorgen -van alle dagen- met hen samen zit, komen hun tegen de groeirichting in geschoren, tandglazuuraanvretende, irritante rotopmerkingen vroeg of laat wel in ons bord terecht. Dan heeft hij zogezegd een kritiekje in z’n mouw zitten. Wat zei hij achteraf weer over het FloChetstuk? “Het deed de man geen recht. Muzikale spielerei, wat ben je dom dat je dat hebt gemist. Icoon, begraven onder z’n Franse cultstatus. Charmante kerel, op de koop toe, weggeblazen van een wolk zenuwrelaxend gas.”

FloChet had worst aan het artikel, liet hij op z’n facebookpagina weten. “Die domme Amerikanen met hun hamburgercultuur begrijpen er niks van”. 

Ik heb je muziek ondertussen voorgesteld aan een grote vibratorfabrikant, FloChet. ‘Qu’est ce que j’ai fais au monde. J’entends plus rien’, als de batterijen bijna op zijn. Petit con.

 

[...]

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

25 nov. 2022 · 1 keer gelezen · 0 keer geliket