Vaderscheren

Lode Van Wabeke
16 nov. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

 

Tot de badkamer een knusse mantel wordt,

is het eerbiedig wachten op het begin,

een handdoek die op blote schouders rust,

het plechtig morgengewaad onder je kin.

 

Eerst wangen warm en druipend,

als een weerbericht dat uit Frankrijk aan komt drijven

met witte wolken, dens en dicht bepakt

reikend tot de landgrenzen van je aangezicht.

 

Laat het nu zijn gang maar gaan

wanneer ongevraagd je ogen sluiten,

het barbiersgebed gepreveld wordt,

en stil bezweert dat alles goed mag gaan.

 

Kom maar tot rust, vadertje, ontspan je huid,

luister onbewogen voor de spiegel

naar een zuidwester

die aanzwellend aan jou de hand zal slaan.

 

Je strekt je hals met overgave.

Een voor een veeg ik stapelwolken weg,

waarna het breed en plaatselijk opklaart,

de hemel zuiver schoongespoeld.

 

Dan lijk je plots weer op valavond,

met hier en daar nog een streepje nevel,

wat voor af aan begint en terug zal komen

is voor even weer verdwenen.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Lode Van Wabeke
16 nov. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked