Vredepleinwals

4 jun 2024 · 6 keer gelezen · 0 keer geliket

De aardkorst

onder de toog beeft

van al ons heimelijk

verlangen

 

er loopt een breuklijn

over haar scherm

onze batterijen zijn ook weer 

eens pladijzenplat

en mijn verfomfaaid geheugen lijkt 

er al niet veel beter aan toe

 

dus lippenstift ze haar nummer

op een gebroken bierviltje

ik begraaf het 

met mijn jongensdromen

kilometersdiep in de binnenzak

van dit afgewassen jeansjasje

als de kostbaarste schat 

die dit leven ooit bezat

 

en voor ze haar sleuteltje 

in het verroeste beugelslot stopt

vraagt ze nog een keer plagend

met haar woeste groene ogen

of ik morgen wel nog 

zal weten hoe ze heet

 

als ik dan al 

überhaupt nog zal leven

dan is het om toch vooral

absoluut zeker te weten

of ze nog steeds naar rosé, 

marlboro lights en

eucalyptuskauwgom smaakt

 

de assenbakken springen 

plots tevoorschijn

de muziek croont nu 

rotsentimenteel

want de gordijnen rollen alweer 

veel te vroeg de aftiteling

van een film waarvan je nooit

het einde wou beleven

 

en het meisje rijdt 

neuriënd naar huis toe

op haar fietsje

met honderd lichtjes

zonder remmen

 

ze is alles

wat je morgen

in een nieuwe zonsopgang 

doet geloven

als je voeten ’s nachts 

niet meer over

de schrale straatstenen

willen marcheren

 

en ze heeft

haar wilde bruine krullen 

hoogst zorgvuldig

voor je vingertoppen 

onder een okergeel mutsje verstopt

 

en ik zweer tegen de cafébaas

op het graf van mijn dode moedertje

die stiekem eigenlijk nog 

compleet en wel springlevend is

dat als hij snel nog

een laatste glas uitschenkt

ik ook eindelijk naar huis zal gaan.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

4 jun 2024 · 6 keer gelezen · 0 keer geliket