Vruchtbeginsels

3 jun 2024 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket

Ze geeft onze pinguïns water

als het buiten 

weer eens te warm wordt

 

elke klinker van haar naam

rinkelt ’s morgens guitig

al het voze geruis

uit je knetterkwabben weg

 

je wist niet dat je nog eens zo

holderdebolder verliefd kon worden

op een enkel

tot je haar voor het eerst

op blote voeten zag

 

ze is het laatste abrikozentaartje

waarvoor we iedere nieuwjaarochtend

over oma’s salontafel 

een voortand uit elkaars wezen slaan

 

voor haar

laat je zelfs met plezier weer

je neusbeentjes door elke bullebak 

van het derde middelbaar

tot pompelmoespulp kletsen

 

omdat je dondergoed weet

dat ze hier op het einde 

van de kruisweg staat

 

daar wacht ze, daar lacht ze

en krult ze 

elke flonkering tussen

haar mondhoeken slaapkamerbreed

open

 

tast dus nu voorzichtig

de streepjes op haar lippen af

en wandel 

behoedzaam binnen want

 

op haar tongpuntje glinstert

het mooiste gedicht 

dat je op een dag

nog tussen iemands benen zal schrijven.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

3 jun 2024 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket