Waarom niet?

Annelies Leysen
31 mei 2015 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Toen ik zes was, drong het tot me door dat het een helse klus zou worden om de wereld ooit te leren snappen. Dat het misschien wel onmogelijk zou blijken om het leven ooit écht te begrijpen.

 

Ik weet nog goed hoe juf Frieda onze verbeterde opstellen over wat we later wilden worden terug uitdeelde, en hoofdschuddend voor mijn lessenaar bleef staan. Ik was op zijn lichtst gezegd verbaasd, want de juf hield normaal gezien heel erg van mijn opstellen. Ik moest ze niet alleen in onze eigen klas voorlezen, tijdens de speeltijd wilde ze ook nog eens dat ik mijn nummertje opvoerde voor de andere juffen. Redelijk gênant, want mijn klasgenootjes vonden me daarom een slijmbal en een seut. Omdat de juf altijd zei dat ze zo erg zeker wist dat ik ooit een boek zou schrijven. En dan kneep ze altijd iets te hard in mijn bolle wang en roefelde ze door mijn feloranje haren. (Daar heb ik nog een erger trauma aan overgehouden dan toen ik die ene keer per ongeluk mijn handwerk aan mijn rok had vastgenaaid en huilend bij haar op schoot moest.)

 

Deze keer was het echt helemaal anders. Terwijl ze haar zwaar ontwikkelde neusorgaan traag van links naar rechts bewoog en haar wenkbrauw steeds hoger optrok, zei ze dat ik zowel aan de opgave als aan de oefening schoonschrift mijn voeten had geveegd. Haar diepe stem galmde, haar gouden oorringen bungelden vervaarlijk, haar neusgaten waren enorm. Mijn hele opstel was niet alleen één grote veeg, mijn droomjob bestond helemaal niet, brulde ze.

 

Zowel de juf als mijn ouders hebben me toen veelvuldig moeten uitleggen dat het onmogelijk was voor een meisje om Paus te worden, maar op de vraag 'Waarom niet?' heb ik eigenlijk nooit echt een helder antwoord gekregen. Wat ze me ook zegden, het gesnik en het ongeloof bleven groot. Ik begrijp het eigenlijk nog altijd niet.

Die ontsteltenis is lang blijven nazinderen en sinds die dag zijn de vragen zich onophoudelijk blijven opstapelen. Een tijdlang heb ik ze allemaal in schriften genoteerd, maar een dikke twintig jaar later blijkt mijn hoofd nog altijd even leeg en ligt mijn kelder barstensvol papier.

 

Het zijn inmiddels zoveel vragen dat ik niet eens meer weet met welke ik moet beginnen om de puzzel ooit te kunnen ontrafelen. Daarom probeer ik het nu met makkelijkere, banalere dingen.

 

Waarom de vrouwen uit de reclame op tv ontharingsmiddelen altijd demonstreren op benen die al helemaal glad en haarloos zijn. Hoe kan je dan ooit zien of dat ding wel écht werkt? Waarom er in de wachtzaal van de dokter altijd muziek wordt gespeeld. Bij élke dokter. Zieke mensen hébben toch al hoofdpijn? Waarom militaire onderscheidingen wereldwijd worden uitgedrukt in edelmetalen plaatjes om op je kostuum te spelden, terwijl dat tijdens een volgende slag alleen maar extra gewicht om mee te zeulen is. Als het ooit oorlog is en het komt op seconden aan, betekent dat geblink en gerinkel misschien wel je dood? Of waarom tandpasta echt 'tandpasta' heet, terwijl het niets Italiaans is, niets met eten te maken heeft en helemaal niet op spaghetti lijkt.

 

Ik weet het. Ik heb nog heel veel werk. Ik moet nog heel veel leren, als ik het ooit allemaal wil kunnen begrijpen. Maar in godsnaam, waar moet ik dan beginnen?

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Annelies Leysen
31 mei 2015 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked