wormgat

Wim Vandeleene
30 okt. 2019 · 14 keer gelezen · 1 keer geliked

de enkele reis vooruit.

het is de normale gang

van de trage onzichtbare man.

hij trekt voren door mijn wangen

en verft me grijs, maar zonder pijn.

voorbijgaan verdooft. 

 

wie rent wint geen tel.

geen jachtluipaard die het licht inhaalt.

de tijdreiziger hangt verloren in het vacuüm.

toch loopt de atoomklok een fractie trager 

aan boord van een satelliet die snelle banen

rond ons trekt. die indruk krijg ik 

wanneer ik om je heen draai 

als om een lastig onderwerp. 

 

dat mijn benen en mijn tong vertragen

of versnellen in de kolk, als ik het midden nader,

dat ik mijn massa meeneem alsof je me afvoert,

door een koker, naar je tweede ruimte.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
30 okt. 2019 · 14 keer gelezen · 1 keer geliked