Tip van de week

'Ik maak satés' van Nisa Clemens

Rashif El Kaoui is acteur, schrijver en audio-maker.  Hij maakt deel uit van het open ensemble van KVS.  In 2016 won hij de El Hizjra Literatuurprijs in de categorie proza. Hij werd reeds gepubliceerd in Das Magazin en de Sampler 2018 van Das Mag.  Zijn fictief essay ‘Oprecht Kwetsbaar’ verscheen in de reeks Karakters van de UGent en Theater Aan Zee.  Vaak draaft hij op als columnist voor de Standaard. Hij schreef mee aan de theaterbewerking van 'Een Jihad van Liefde'. Op zondag 26 mei geeft hij een lezing bij Kaap/Vrijstaat O. op de zeedijk van Oostende. 

 

Rashif El Kaoui tipt deze week 'Ik maak satés' van Nisa Clemens

"Laat u niet misleiden door de titel, dit proza is geen mijmerende overpeinzing bij een potje DIY kokerellen. Dit is een snerpende tekst over seksueel geweld en stedelijk isolement. 

Ik geef grif toe dat ik worstel met deze tekst. Dit worstelen heeft niets te maken met de kundigheid waarmee de tekst is geschreven. Integendeel, de bewuste ‘saté-passage’ zou zo op een podium gescandeerd kunnen worden.

Nisa doorspekt haar tekst met detaillistische observaties als ‘duiven worden nog niet van hun wandelpad getrapt’ (om de rust van een park in de ochtend te omschrijven) die voor ademruimte zorgen binnen de donkere thematiek van de tekst. Het is deze thematiek die voor de worsteling zorgt. Seksueel geweld is een thema dat de laatste jaren zeer erg aanwezig is in het maatschappelijke debat en in media/kunst.  Mannen worden (terecht) ter verantwoording geroepen voor hun daden en in de tekst van Nisa is het gedrag van de mannen alles behalve te verantwoorden.  De mannelijke personages zijn zelfs zo verachtelijk dat je als mannelijke lezer bijna de neiging krijgt om #notallmen te gaan tweeten. 

Dit is proza dat de grens met de realiteit opzoekt. Aan de ene kant zorgen de straatnamen en beschrijvingen van details voor waarachtigheid, aan de andere kant neemt de tekst soms te korte bochten in de motivatie en de intenties van de personages.  Als proza mis ik een uitdieping van het hoofdpersonage, maar als maatschappelijke commentaar destilleert de tekst als geen ander het gevoel van woede, onmacht en zelfopgelegd isolement waar vele vrouwen dagelijks mee moeten omgaan."

Gepubliceerd op

22 mei 2019