Lezen

Op dit uur

Op dit uur Is niets meer juist. Kansen vergaan Honden bijten De uren weg. Uren die nooit Hoeven te bestaan.   Toch zijn ze er. En trippelen ze zich Een weg. Een baan.   Ver weg van waar De klaroeners staan. Van waar ik wil. Van waar ik weg.   Een bundel Een krans, Een ader lang.   Waar ben jij? Ik weet het wel!

Stef Van Overstraeten
5 0

De gever is de krijger

wanneer je ogen blijven rustenop m’n handen bij m’n hoofdzonder schroom en zonder angstendan zie ik wie in mij gelooft wanneer je handen zachtjes strelenlangs m’n mond en langs m’n wangdan verlang ik om te gevenzonder krijgen of belang want de gever is de krijgereen zalige ervaring keer op keernemen zonder gevenis voor jou en mij geen optie meer  wanneer je ogen mij bekijkenen ik zie een glimlach om je monddan verlang ik om bij jou te blijvenen zijn al m’n twijfels ongegrond want de gever is de krijger

mopoltoch
10 0

Herfstwind

mijn natte japon  kronkelt in alle bochten - sterke herfstwind   

Margaretha Juta
12 1

NovemberVers 8/11

De nacht kleurt een bedde maan snijdt het grasik luister een gevel Ik hang lichtjes op.   Stilte keert me de rug toetoch stop ik zadenin aarde.  Ik puzzelik lijm de scheurenaan elkaar. 

APA
9 1

Toxic

“I’m addicted to you, don’t you know that you’re toxic.” Giftig. Haar venijnige opmerking had zich in haar hoofd genesteld en haar langzaamaan verlamd. Zoals altijd had ze het niet verwacht. Was het omdat ze omdat ze nagelaten had goeiedag te zeggen aan de keukentafel? Of omdat ze haar kleren had laten rondslingeren? Ze had er het raden naar. Met haar moeder kon je het onmogelijk weten. Haar gezichtsuitdrukking verried geen enkele emotie. Soms had zij de indruk dat haar moeder zelf een puber was. Dat zij, Aimée, voor haar moest zorgen en haar morele kompas moest zijn. Zij was degene die haar emoties moest bedwingen. Terwijl haar moeder degene was die last had van mood swings waar noch kop, noch staart aan vast te binden was. Haar moeder was een bloedmooie vrouw. Eentje waarvoor je als een blok zou vallen met haar betoverende verschijning. Iemand van wie je gemakkelijk hield maar die niet van zichzelf hield. Kennissen, buren en Aimées vrienden omschreven haar als ‘joviaal’, ‘uitbundig’, ‘goedlachs’ en ‘attentvol’. Het woord 'authentiek' was zelfs eens gevallen. Haar moeder stond altijd klaar voor iedereen met advies, tips en een luisterend oor maar dit bleek haar manier om mensen op een afstand te houden. Als een afleidingsmanoeuvre om niet te dicht te komen. Want vroeg of laat botste je op een muur zodra je haar spiegels voorhield. Dan veranderde ze in een andere persoon. In iemand die koel, afstandelijk en onvoorspelbaar was. Iemand die bij de minste trigger klaar was om uit te barsten en je te overstelpen met vernietigend kritiek. Dan moest je zorgen dat je uit haar buurt was en je zo klein mogelijk maken. Dan voelde ze zich zo waardeloos en stom in haar bijzijn. Was haar moeder emotioneel onbereikbaar zoals haar vriendin Jeanne had geopperd? Aimée had toen haar schouders opgehaald maar haar opmerking was blijven hangen. Was het erfelijk? Een jongen uit haar klas had haar gezegd dat ze best wel mooi was voor a brown chick. Ze had toen op dezelfde manier gereageerd: ze had haar schouders opgehaald. Wat moest ze voelen? Soms leek het alsof ze geen toegang had tot haar gevoelens. Alsof haar emoties achter slot en grendel waren. Zijn emotioneel onbereikbare personen gemeen? Dat was ook één van de vele vragen die ze zich stelde. Haar moeder kon poeslief zijn maar ze wist nooit of het oprecht was. Of hoelang de show duurde. Want vroeg of laat keerde het zich tegen haar; zoals die keer in de supermarkt.

Ckaisala
11 0

Soorten wandelaars met hond (NovemberVers)

Wanneer ik aandachtig mijn blik laat glijden over onze laanmerk ik dat er twee soort wandelaars met hond bestaanOpvallend is: ze komen bijna altijd samen voorDe ene soort is lui en langzaam, de ander loopt stevig door Zo is er de gehaaste man, moet altijd ergens heenHij loopt in een draf, of doet toch zijn best en is meestal snel te beenDit soort wandelaar gaat gepaard met een hond die niet wandelen wilDeze hond lijkt nog niet goed wakker en staat constant overal stil De andere wandelaar die ik heb gezien is van een heel andere soortHij wandelt niet echt, hij slentert bezwaarlijk, met moeite sleept hij zich voortHet is nu niet de hond maar de wandelaar zelf, die maar staat te dralenMaar dat is buiten zijn hond gerekend, die topsnelheden wil halen. (NovemberVers)

Lennart Vanstaen
10 1

#novembervers2023 - De show is afgelopen

Het graskalf is verzonken Het stempelmerk is gezet Er is wederliefde geklonken alleen vandaag is er dolle pret  

Thomach
8 0

novembervers 811

surf over zompige dalen onderzoek het ongedierte dat krioelt in een wirwar onder de eeuwige duisternis van een zwarte bontjas

peter mmm Verreth
8 0

Je had mij ijsland beloofd

    je had mij ijsland beloofd één kus op de schouder er werd warmte geroofd louter voor mij dit hart wilde dooien en onder dit vel leefde nog hoop   de wereld zou smelten mijn ijsbeer zou sterven jouw lippen ze proefden het zout ook de bittere waarheid de strijdende krachten verloren begrip   de vorst ook mijn milt ze kenden de steken het scheuren van einders hetgeen niet wil stroken tracht zelden te vechten de tocht viel mij tegen   ik had nochtans dromen jouw ogen ze keken recht in mijn ziel zij planden de reis het zou ons bevrijden van twijfel die pijn en wankele tijden   je had mij ijsland beloofd uitzicht op rustige bergen sneeuw die kon zorgen voor reine gezichten niets zou nog afzien ik voelde het troebele stierf   mijn schat, ik kon leven te midden kristallen de vele verhalen de woorden ze werden gesprokkeld door handen twee zielen die dwaalden ons overvielen   vulkanen ze durfden verrassingen baren overal lava vurig verlangen we gingen zelfs vliegen voorbij horizonten zonder te vrezen   we zoenden we keken nooit meer achterom er vloeiden zelfs dappere tranen over de wangen langs al het leed dat wij voortaan deelden       uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
10 2

#novembervers het fotoalbum dag8

mijn fleur   herinnering van één, naar zes, naar tien lijkt op, wie niet weg is, is gezien album, klamme blik en ik, die me afvraag waar is tijd naartoe en waarom kleffe   zeer zeker, halfbakken was ik en hinderlijk legde me voor voeten, teveel zwart-wit daar over doopvont smet, ging het al mis en toen nog vader die opfleurde   dan kanten ik, en poppetje broos geel geruit kleed en pofmouwen hoop dan leefde ik woord en meerdere hoofdrol en tijd ging naartoe en kleffe al was   maar hoop leefde mee en halfbakken denken werd heldere blik en ik die me afvroeg wie ben ik dan echt, in foto slechts greep en kleur wordt fleur, welgezien, niet weg ben ik   @linde20231108 #novembervers2023#dag8

de jutte acrobate
0 0

In het bos

een rode loper van herfstbladeren voor de boswandelaars   

Margaretha Juta
10 0

#novembervers2023 - Spijtig

Aphrodite, onze Miss Martino Onze Big Bak De liefde voor groen maakt haar geen podoloog Het wordt een drukke kioskavond

Thomach
8 0

#novembervers het fotoalbum dag7

#novembervers2023 Naar onderwerp van de week: het fotoalbum ommezwaai   uit dozen, guitige gezichten, op springen, ommezwaai album en ik, duik en stoot me, op pak oude postkaarten en beelden van hoe het was en daar waar ik opgroeide   er is kleur en zwartwit en wat in kleur was, niet meer als stuifzand oplicht mijn dorp, me en jeugd van toen fijn zand verkorrelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer   weg jeugdbeweging, school, vrienden en dat dorpscafé weg thuis, niets nog bindt me er, er leeg liep mijn fles  eens ontkurkt, ontglipte pak me, werd schare ommezwaai   er is het muffe dat typeert, postkaarten en herinneringen beelden van hoe het was, vale, oude dorpslicht scheen en fijn stof benevelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer   @linde20231107 #novembervers2023#dag7

de jutte acrobate
0 0

Blessuretijd

De horde was verdwenen jouw lichaam een gat in de dag op een onbeslapen bed ik liep niet om het rauwe vlees heen  Ik raapte je ledematen bij elkaar joeg de kraai de kamer uit terwijl ik je op schoot nam een oud kind met wartaal in de mond  De lakens en stootkussens waren zoek met de zoom van mijn hemd stelpte ikjouw woorden die uit hun oevers traden naakt en glanzend rood  De afgrond glimlachte scherpe randen trok ons dichterbij als zusterbloed toegewijd peuterde ik de kogel uit elke rafelige lettergreep 

Elise Vos
46 4

De stand van de middenstand part II

Karolien hoorde het slot klikken. Ze probeerde nog een spurt tot de deur maar haar vermoeide benen sneden haar de adem af. Gespannen keek ze rond zich heen. Omgeven door karkassen zakte de moed haar in de schoenen. Een koelcel openen van binnenuit kan niet. Er was niemand meer in de winkel of het atelier en thuis wachtte niemand. Haar ouders zouden haar op termijn wel beginnen missen, daar was ze zeker van en sowieso: als de beenhouwerij morgen niet opengaat en de eerste klanten, altijd dezelfde klanten, voor een gesloten rolluik staan zal er alarm geslagen worden. Allemaal te laat natuurlijk. Tegen die tijd zou de kou die zich als een sluipmoordenaar rondom haar manifesteerde haar helemaal hebben ingepalmd. Zoals een zeeman een zeemansgraf krijgt zo krijg ik ook wat me toekomt met deze mindere tijding, dacht Karolien. Omdat ze de koude voelde dacht ze onwillekeurig aan ijsberen. Ze dacht, beroepsmisvorming, in één moeite door wat er met een ijsbeer te doen viel. Zou ze er paté van kunnen maken? Ijsberenpaté. Heerlijk op een toastje tijdens de feestdagen. Ze moest lachen bij die gedachte. Ijsberenpaté verkoopt niet, daar was ze zeker van. Geef het kind een naam en het verkoopt, zei haar vader steeds. Haar pa was ook een beenhouwer geweest, een spekslager feitelijk. Zij was enig kind, het lag voor de hand dat zij de zaak over zou nemen en zo gebeurde ook. Na haar opleiding in Maria Spermalie te Brugge begon ze te werken bij vader. Stiekem droomde ze van een traiteurzaak maar daar kon volgens hem geen sprake van zijn. Niemand zat te wachten op steeds dezelfde, veel te zoute en anderszins weinig smaakvolle schoteltjes. De magnetron was een hype die dra over zou zijn. Traiteurs hadden geen toekomst. Wel mocht ze een nieuwe naam voor de slagerij bedenken. ‘Het gewassen varkentje’, doopte ze haar eigen zaak. Ze vond het jammer de iedereen in de buurt toch bij Versluys bleef zeggen. Haar vader, Erik Versluys, had destijds geen moeite gedaan om een originele naam te bedenken. Ze zag haar adem wolken. Ze stelde zich voor dat ze een schoorsteen was. De gedachte alleen al maakte dat ze het iets warmer had. Een schoorsteen in een voor het overige volledig bevroren omgeving hoe zou die zich voelen? Eenzaam waarschijnlijk. Karolien was ook eenzaam, ze gaf het voor het eerst toe. Niet enkel nu. Al een hele tijd. Tussen mes en vlees zit weinig menselijke warmte weet Karolien. Ze was graag bemind geweest door een man. Een sterke kerel die haar zacht op het bed legt en met zijn liefdesdolk haar vurige onderwereld ontsteekt. Terwijl ze zich een beeld probeerde te vormen van hoe die man er uit zou moeten zien, wreef ze over het karkas van een varken. Alles aan dat karkas was stijf. Stijf en hard. Ze wilde iets hard. Ze wilde iets hard in haar. Diep in haar, wilde ze. Dieper en dieperen sneller en sneller. Ze hijgde, ze krijste als een gnoe. Bij de laatste slag blies ze haar laatste adem uit, met wat rest van het ooit fiere dier nog in haar.

Thomas De Mulder
12 0

Snapchat van een dode man.

“Is het eindelijk zover?”   Een vormeloze gestalte – zwarte schaduw – besluipt me, hurkt over me heen. “Maak het af”, zei ze half lachend. “Toon dat je de ballen hebt om te gaan” Ik keek in haar ogen, zag niets en boog het hoofd.   In een zee van grijze kiezels bemerkte ik een sigarettenpeuk met rode lipstickafdruk. Er was champagne en Miles Davis in een rokerige sluier van prettig geroezemoes. Het leek me best gezellig daar. Dit is geen sterven, dacht ik nog,  dit is slechts traag vallen.      

GeertDS
13 1

Koningsvisser

Met zijn kleurrijke vederdracht in aanvalsmodus snijdt een mannetjesvogel door het troebele vijverwater. Het onderwaterleven houdt voor luttele seconden hun kieuwen stevig dicht. Een robuuste kop met vinnige ogen komt vliegensvlug boven. Met enkele slagen van zijn blauwe stevige vleugels spat hij de laatste druppels water van zich af en blijft even ter plaatse hangen. Uit zijn snavel bungelt een minuscuul visje. Zijn pienter lijkende ogen speuren de omgeving af. Zijn kopje beweegt heen en weer totdat hij opvliegt naar de laaghangende takken die de vijver deels verborgen houden. 'Spits, spats,' met enkele welgemikte slagen tegen een dunne tak slaat hij het visje te pletter. In drie slokken is het opgepeuzeld. 'Hup', daar gaat hij opnieuw het water in. Met een formidabele duik 'vliegt' hij haast door het water. Deze handelingen voert hij wel een twintigtal keer uit. Vanop een afstandje, verscholen in de takkenwal, observeert een van tak naar tak springend roodborstje hongerig elke actie van de ijsvogel. Vogels communiceren, op hun manier.

Zonsondergangdromen
25 0

NovemberVers 6/11

Jaren regen in mijn bed. De letters vliegen als een stuiterbal van de planken en stellen de vraag gericht: waarom al jaren met steen bezet?

APA
11 0

Koeien op reis

in de veewagen  wat over blijft van de wei - loeiende koeien  

Margaretha Juta
8 0

#novembervers het fotoalbum dag6

#novembervers2023 het fotoalbum meer lege, dan volle bladzijden, vind iken godvergeten foto's en ik er niet te zienflarden, in kanten foto's witgrijze blikkenen iets wil vasthouden, herinneringen ik sla het rode exemplaar dicht en gruw lichtwaarom slaat album me in het gezichtdurf ik nog te duiken, in witgrijze flardenen vinden, in verleden kanten parels schutbladen van een perkamenten soortongekreukt gekrenkt, doen me duikelenik kantel, en meer blikken flarden me terugnaar toen, en ik, parel, godvergeten werd @linde20231106#novembervers2023#dag6

de jutte acrobate
1 0
Laad meer ...