Lezen

Tuimelientje - Hoofdstuk 14 (slot)

De lente Die laatste zin van de papa van Lientje was de perfecte slotzin voor het nachtelijk bezoek aan het museum. In de auto op de terugweg naar het ziekenhuis waren Lientje, Rik en Benny heel stil op de achterbank. Het wonderbaarlijke, of toch alleszins speciaal, was dat het gesneeuwd had tijdens hun bezoek aan het museum. Zo kreeg de nacht nog een andere kleur. Alsof de weergoden dit speciaal voor Benny hadden gedaan. De sneeuw lag al behoorlijk dik op het wegdek. Het kraakte terwijl ze over het verse sneeuwtapijt reden. Zoals alleen sneeuw kan kraken. Op de een of andere manier voelde het aan alsof er iets nieuw begon. De winter natuurlijk, maar ook de belofte op iets nieuw. Omdat ze zo traag moesten rijden, duurde het lang vooraleer ze terug in het hospitaal waren. Maar dat vonden ze niet erg. Ze genoten van de stilte. Ze genoten van elkaars aanwezigheid. De volgende dagen hadden ze in het ziekenhuis nog vaak over hun nachtelijk bezoek aan het museum. Maar niet over nieuwe namen. Ze hadden alle drie een tweede naam en dat vonden ze prima. Alsof hun verblijf in het ziekenhuis toch ook iets goed had opgeleverd. Ongeveer een maand later mocht Benny beetje bij beetje terug in het daglicht komen. Elke dag een half uurtje, maar nog steeds met die zonnebril op zijn neus. Daarna mocht hij naar huis. De benen van Rik bleven broos. Ze zouden altijd gevoelig blijven om te kraken. Met zijn nieuwe naam dacht hij er wel twee keer over na, als hij zin had om te voetballen. Lientje moest van hun drieën het langst in het ziekenhuis blijven. In de lente mocht ze eindelijk voor lange tijd het ziekenhuis verlaten. En natuurlijk heeft ze in het hospitaal meer meegemaakt dan enkel het avontuur met de nieuwe namen en het bezoek aan het museum. Ze moest ook allerlei vieze spullen innemen om het bolletje in haar hoofd klein te krijgen. En daar was ze telkens ontzettend ziek van. Soms mocht ze een paar dagen naar huis. Maar dan moest ze weer terug. Maar jullie begrijpen wellicht dat het avontuur met Rik en Benny leuker was om te vertellen.   Het belangrijkste was dat het uiteindelijk beter ging met de drie nieuwe vrienden. De turnmeester, jullie kennen hem nog van in het begin van het verhaal, had voor Lientje nog een leuke verrassing toen ze terug naar school ging. Hij had op woensdagnamiddag een tuimelwedstrijd georganiseerd. Op het pleintje achter de school lag een berg, of meer een heuvel. “Deze tuimelwedstrijd organiseren we ter ere van Tuimelientje”, vertelde hij. “Om te vieren dat Lientje terug in de klas is. Wie het eerst beneden is, krijgt een leuke verrassing. En er is voor iedereen een ijsje.” Het was een perfecte namiddag. Lientje tuimelde wel vier keer van de berg. Met een helm op haar hoofd natuurlijk. En weet je wie er stond te kijken? Rik en Benny. Kapitein Kraak en Zorro de Snorro. De kapitein was uit het gips, maar stond nog op krukken. En hij had met zijn stift een perfect snorretje getekend onder de neus van Benny. “Kijk, daar tuimelt Lientje”, hoorde Lientje Rik roepen. Benny keek helemaal naar de verkeerde kant. Hij gaf Rik een por met zijn elleboog. “Dat kan ik toch niet zien, kapitein van mijn voeten.” Lientje tuimelde al lachend van de berg af.  Een nieuwe lente tegemoet.   einde

Rudi Lavreysen
0 0

Nieuws

Het is weer zover, Nederland is in de ban van een zeer belangwekkende gebeurtenis. Het hele land gaat los op de nieuwe relatie van een BN-er. Twitter en Facebook zijn weer volledig ontploft. Het nieuws is trending, zoals dat tegenwoordig zo trendy heet. Voor- en tegenstanders voorzien het hele internet van de meest ongefundeerde meningen. Hij is dit, zij is dat, de ex is zielig. En ik lees weer mee. Heerlijk. Alsof iedereen precies weet wat er allemaal echt gebeurd is. Ik heb het idee dat niemand dat ook echt belangrijk vindt. Het beïnvloedt in ieder geval niet de mening van het merendeel van de meute. Ik vraag me weer af of mensen zich niet schamen voor de kwetsende commentaren. Waarschijnlijk niet, dat moet immers allemaal mogen. Nu boeit het me eigenlijk helemaal niet wat de man in zijn vrije tijd doet, dat moet hij echt zelf weten. En hij is al helemaal vrij om te kiezen met wie hij dat wil doen. Alsjeblieft, val mij er niet mee lastig. Maar het is lastig over het hoofd te zien. Natuurlijk besteden ook de 'nieuws'-programma's van RTL en SBS dagelijks aandacht aan de voortgang van deze soap. Alle experts komen weer langs om hun woordje te doen. Met name maken zij zich zorgen om het welzijn van het zoontje van het voormalige stel. Natuurlijk is het voor hem ook sneu. Zijn vader en moeder zijn uit elkaar, dat lijkt me voor een kind altijd moeilijk. Ook zonder dat iedereen daar zijn commentaar over geeft. Misschien moeten die programma’s ook eens een keer hand in eigen boezem steken. Fotografen liggen weer klaar in de struiken om het eerste plaatje te schieten van het nieuwe paar. De ex wordt belaagd en vlucht bijna naar haar auto. Ik vind het eigenlijk gênant en ronduit zielig. We hebben commentaar op de Engelse pers maar dit komt toch al best in de buurt. De zogenaamde roddelbladen kunnen niet wachten om hun voorpagina te vullen met grote foto’s en beschuldigende letters. Daar leven ze van, dat weet ik wel, maar dan nog. Ik vraag me oprecht af waarom dit nieuws zo belangrijk gevonden wordt. Ik snap er niks van. De stikstofcrisis en de problemen bij de belastingdienst verdwijnen even naar de achtergrond. We hebben blijkbaar even belangrijkere problemen aan ons hoofd.

Machteld
0 0