Lezen

Dieet

Het was vroeg dit jaar, meestal begon het vrouwtje pas in het voorjaar te mopperen dat hij te dik werd. Hij hoorde het wel hoor, ze had het over “zijn dikke billen” en vond dat hij op dieet moest. Zelf heeft hij er niet zo’n last van. Eten is nu eenmaal lekker en voor een snoepje wil hij best even van zijn warme plekje op de bank komen. Dat is wel het voordeel van de winter, het is zo veel donker dat het heerlijk tukken is op de vachten die zijn baasjes voor hem op de bank hebben gelegd. In de zomer moet hij steeds mee. Dat is ook leuk, maar als het zo vies is buiten of als het weer eens regent, is het toch maar beter om even een klein rondje te lopen en dan snel weer in zijn hoekje te kruipen. En dat hij dan wat ronder werd, ach, dat hoorde er nou eenmaal bij. Het vrouwtje had het steeds over “slecht voor zijn gewrichten” en “allemaal mee moeten slepen”. Wat een onzin toch. Hij ziet wel eens mensen die veel ronder zijn dan hij. Overigens horen het baasje en het vrouwtje daar niet bij. Daar kan hij helaas niks van zeggen. Het is dus komende tijd zaak om goed op te letten. Als hij namelijk zijn eten krijgt van het baasje, krijgt hij een behoorlijk volle bak. Als het vrouwtje eerder is, krijgt hij vaak maar een handjevol brokjes. Wel boontjes, dat dan weer wel, maar echt niet veel brokjes. Jammer dat hij het baasje niet wakker kan gaan maken. Sinds hij ’s nachts een keer stiekem naar boven is gegaan om op het bed te slapen, houden ze de deur zorgvuldig dicht. Maar het kan toch altijd nog erger. Een tijdje geleden kreeg hij alleen maar komkommer en wortelen. Dat was echt vies zeg. Dat is toch geen hondeneten. Brr. Hij heeft het twee dagen volgehouden maar toen is hij in hongerstaking gegaan. Het vrouwtje had niet zo’n medelijden maar gelukkig had hij in het baasje een medestander. Het werden weer boontjes en brokjes. Hij hoort het het baasje wel eens zeggen, “die hond heeft echt de hele dag honger”. Nou, honger is niet precies het woord, trek is meer een goede uitdrukking. En dan vooral zin in die oren. Die krijgt hij iedere avond één. Zo ongeveer een uur nadat hij zijn brokken heeft gehad. Hij houdt het goed in de gaten, rond die tijd gaat hij altijd bij het baasje zitten. Stel je voor dat die het vergeet. Het vrouwtje moet dan altijd lachen, “Stef heeft weer op zijn horloge gekeken”. Geen idee wat dat is maar het heeft er mee te maken dat hij zo goed oplet. Ze trekken er wel een vies gezicht bij, het baasje en het vrouwtje, maar hij vindt ze heerlijk. En wat nou stinken, zo ruikt dat toch gewoon. Mensen zijn af en toe toch wel viesneuzen hoor. Maar wel van dat stinkende spul uit flesjes gebruiken. Yak. Nou ja, niet erg dat ze het vies vinden. Des te meer blijft erover voor hem. En die paar extra kilootjes, die rent hij er komende zomer wel weer af.

Machteld
0 0

Kompas

Met de stilstand van het beeld breek ik de situatie open en neem je vast, heel even maar, zodat ik zeker ben: hier is iemand geweest. Uit de stilstand overkomt me een beweging en die vloeit binnenin lichamen - onze lichamen - en wij werken onszelf omhoog tot elkaar; zo zijn wij zonder elkaar overdreven hetzelfde maar vereenzelvigd. Uit de beweging treedt het beeld naar buiten toe en danst zich de noordelijke vrieskoude in maar niemand die zich meent te herkennen in dit evenbeeld: iedereen in zichzelf buiten zich. Mijn armen zijn gemaakt om te houwen, vriendschap. Mijn benen strekken naar de volgende en de volgende stap waarin voetsporen niet meer worden bekeken, enkel en alleen om de ondergrond ten volle te voelen als een stelsel waarmee we het bewustzijn hanteren. Ik hanteer je bewustzijn wel even, even maar. Willen voelen waar het zeer doet. Mijn romp sleurt zichzelf over ruwe materie maar wordt er enkel sterker van. Mijn dagen zijn geteld maar loopt op zijn stappen terug zijn stappen. In lichte atmosferische tinten zie ik je lachen naar mijn beeld; ik wil een organische vermenging van het onze en heb dit al en heb dit. Ik heb het al. Lachende origami van mensjes van zielen die elkaar raken en nog steeds, ten volle beheersen. Wij zijn uitgeplooid bloot naakt noem het wat je wilt aan elkaar over elkaar uitgestreken. En dat ligt goed, waar de conversatie halt hield, laten we afdrukken achter van 2. Met een laatste hart-lachje knijp ik je grijp ik je. Ik laat los. Greep. Los.  Evenbeeld, nog en nog, is het beeld blijven pulseren buiten zichzelf verweerd door woord en een dialoog herstart zich waar het is blijven hangen: ik zie je, zie je, en weerleg mijn houding ten opzichte van de jouwe. Dit is een moderne ruil, waarin ik niets verlies. De kleine dingen blijven van kleine waarde, als ik dat zeg.  Lachende Beelden.Vrije Woorden. Losgeslagen Wij. 

Dries Verhaegen
11 0

Mixtape

Poolse winter bereikt me in de winter verpakt in een mixtape en lijkt verdacht veel op euforie.    Dan denk ik maar wat: wat hij zou kunnen zijn zonder de codes en algoritmes maar als je enkel en alleen daaruit bestaat moet het leven een geluksbrenger zijn en niet omgekeerd. You depend on me depending on you was tot nog toe de grootse leugen die ik kende maar daar brengt oriëntalisme een verandering in. (Typen volgens de routine: ik schrijf grootse leugens van me af.) Let's make it lyrics instead: jij die je bevende handen geruisloos verpakt in vaste materie, vaste niet zo bevende handen die mijn huid aftasten en ik geloof niets of niemand blind en staar me helemaal kwijt in de origami van je hypnose: je die je plooit in je rolletjes, jij, andere medemens maar ik voel me niet langer metgezel noch bovenstel: ik ben onderwezen zonder onderdanig te zijn. Jou, jij, je stelsel gerelateerde en ondertussen naar gerefereerde rolletjes, waarnaar je verwijst als was het je nu; nu is je nu, kwestie van het je nu te zeggen nu het kan en nu het nog kan.  De mixtape bereikt mijn inner wezen ondertussen en herkauwt mijn ontbijt.Ik tol doorheen de aardse materie op nieuwere beats die al dan niet 180bpm zich boven mij verkiezen.  Het is de alomtegenwoordige technologie die de wezens aan de kaak stelt en vertwijfeld neergooit. Oké, deze moest je zinnen, these were my lyrics, remember, en bovenal allemaal pure fictie.Mens is geen dier. Dat is een leugen. Geraak daar maar eens aan uit als je boodschap enkel en alleen uit code bestaat.  "10 uren wandelde ik vandaag vooruit, alleen maar om te zien dat de dingen mee bewegen" Oké, nee, het draait niet om jou, ramp. Daarmee is nog niet alles gezegd: je bent ook nog eens niet noemenswaardig in mijn verhaaltje.  Ik sla de bladzijde om, alleen omdat ik ze geloof. Daarna heb ik de bladwijzer gezocht.  2 dagen geleden vergat ik mezelf. 3 dagen later schreef ik neer, omdat ik geloof dat dat zin heeft. Je moet het zo zien: als je niets kan voorspellen door specualtie gedrag, speculeer ik liefst alles 10 tallen keren, zodat ik mezelf train tot locale god. Sober is het geen leven om te leven.  En dan: nu. Ik schrijf niet meer, ik leef. 3 dagen later schreef ik weer.Zo is de fun er snel af; maar ik wéét: schrijven, leven, slapen, schrijnend hard de materie waar ik op sta bezingen.  Hoe dan ook, daarna gaf ze me een kus en wist ik dat ik er geweest was. Da's dan toch het belangrijkste, nee? Weten dat je weet. Weet dat je weet, aha.  Niemand passeert, niemand is in oorlog met elkaar. Dan geeft de wereld het startschot. Poolse vibraties die een stijl beschrijven waarop ik me voortbeweeg.  Binnenin is de mixtape een pak stiller, en dat hoor ik. In de ellenlange gang doorheen mijn verteersysteem ontsnapt er voedsel aan lagere prijzen, alleen maar zodat ik me beter zou voelen, etc. Je kent dat wel, je ego sterft af, waarna je het herkent en aanwijst, telkens opnieuw. Zo ook met je binnenste krochten. Jij kent je ik. Toch?  De mixtape verandert van vorm als ik dat ook doe. Het is leuk te beseffen dat de 'in flux' van hetgene rondom mij mij ook is en ook weer niet, en dat ik deeltje atmosfeer kan zijn, deeltej ervaring, van mezelf en het andere, deeltje interactie.  Het is leuk. Het is ook leuk dit niet te weten en je compleet over te geven aan de dood.  "Ik ben Dries en nooit bang." Hoe lees je zo'n zin correct? Dat je een gedefiniëerde staat bent bovenop je eiland aan wetenschap. Hallooo, ik heb ook een naam hoor. En wat voor één. Verder vibreren op de staat zijn beleid.  Nee, ik heb je niet -euhm- gekend? Alleen maar verkend.  Ook dat is insinueren dat je dierlijk verward kan zijn.  Ook jij bent te kort geschoten, als het aankwam op luisteren. Luister. België Polen, nieuwe verbinding, snel. Weet wat je zegt. Waarnaar je je verplaatst.    De speciale mens-wezens die we zijn verwijderen zich steeds verder van wat ik Polen noem.  

Dries Verhaegen
12 0

Kamp Waes

‘Putain ket, hebt ge ’t gezien gisteren? Die laatste proef met dat zwembad vol weessokken, hitsige hyena’s en poepgelei?! Onwaarschijnlijk!’ Toen zelfs het dakloze vrouwtje naast het Zuidstation het belangrijker vond om me aan te spreken over de laatste aflevering van Kamp Waes, dan om geld te vragen, begon het me te dagen. Ook de week ervoor was zowat iedereen erover begonnen, van de uroloog die m’n penisverkleining zal uitvoeren tot de vrouw in Café De Kopstoot in Wezemaal, die achter me mee het genderneutrale (lees: enige) toilet binnenglipte en me gretig begon te bepotelen, terwijl ik echt heel dringend moest urineren. Maar het was op die woensdagochtend in de Brusselse Fonsnylaan dat het helemaal tot me doordrong: ik ben de laatste Belg die nog niet naar Kamp Waes kijkt. Laat me even de opzet van Tom Waes z’n laatste creatie schetsen, zodat ook m’n honderdduizenden Nederlandse lezers mee zijn. In Kamp Waes geven enkele hypersportieve Vlamingen zich vrijwillig op om vernederd te worden terwijl ze onmogelijke opdrachten moeten uitvoeren, zoals een nieuwe pot Nutella openen zonder dat het papiertje aan de rand blijft hangen, of een das knopen binnen het half uur zonder een deur in te stampen. Dat gebeurt allemaal onder toezicht van onze Special Forces Group, een ultragetraind, multigeskilled superteam dat snel inzetbaar is wanneer er in ons land dringend potten Nutella geopend of dassen geknoopt moeten worden. Tom z’n rol beperkt zich tot toeschouwer en voice-over van het ding. Hij doet dat aan de zijde van een man die zich ‘de Fly’ noemt en eruitziet alsof hij elke ochtend de melk van z’n ontbijtgranen in zijn baard morst. Meester Fly schreeuwt de kandidaten dingen toe als: ‘zielige watjes, als jullie nog één keer de dooier van mijn spiegeleieren laten uitlopen, bijt ik jullie piemel eraf en kots ik hem terug uit in jullie bakkes! Het kan me niet schelen dat je een vrouw bent!’ En ‘Degene die er niet in slaagt het volledige debuutalbum van Twarres te beluisteren zonder dat het bloed uit z’n oren spuit, draai ik een tong tot z’n amandelen paars zien! Het kan me niet schelen dat je een vrouw bent!’ Maar terug naar de sympathieke Tom, want laat er geen twijfel over bestaan, net als elke fatsoenlijke Vlaming ben ik fan van het fenomeen Waes. De man veroverde m’n hart als de broer van Bart in Het Geslacht De Pauw, in de tijd dat we nog over Bart De Pauw spraken en alleen zijn familie bedoelden als we het over z’n geslacht hadden. Enkele jaren later volgde Tomtesterom, waarin Koning Waes met z’n legendarische prestaties record na record brak, te beginnen met dat van meest vergezochte woordspeling voor een tv-reeks. En zo arriveerden we bij Reizen Waes, een programma waarin reisleider Tom ons meenam naar enkele obscure hoekjes van de wereld die het ontdekken waard waren. Opnieuw een schot in de roos, al had ik het persoonlijk wat moeilijk met de aflevering waarin hij in Groenland met z’n gastheer zeehondjes ging doodknuppelen, omdat de kinderen er verzot zijn op zeehondjesbloed en het goedje letterlijk met emmers naar binnen gieten. De uitzending waarin hij door een magnifieke speerworp de jacht op een 10-jarig albinoweesje in Tanzania won, behoorde dan weer tot een van de mooiste tv-momenten van het laatste decennium. Tegen de tijd dat Wauters vs. Waes op het scherm kwam, hadden we al lang geen programma meer nodig om te weten dat onze God het zangertje van Clouseau zou vermorzelen in zowat elke uitdaging mogelijk. Met succes een koe insemineren? Waes. (Koen leerde pas na de proef dat de procedure geen seksueel contact vereist.) Een man met een verstandelijke beperking opleiden tot je vaste klankman? Waes. Enkel de test waarbij de heren al skydivend de vijfde van Beethoven moesten naspelen op de neusfluit, leverde Koen een overwinning op. Hoe multigetalenteerd ook, tegen de neus van Koen Wauters is niemand opgewassen. Met dat ding kan je dan ook een hele provincie in de schaduw leggen. En nu is er Kamp Waes dus. In de aflevering die ik zag, werd er iemand uitgeflyerd omdat hij zijn wapen was vergeten. Maar zeg nu zelf, zouden we die deelnemer niet beter belonen? Want wat is er Belgischer dan Special Forces die zo amateuristisch zijn dat ze hun wapen vergeten? Geloof mij, van de vier militairen die dagelijks door het station van Brussel-Zuid flaneren, loopt er altijd minstens één bij die z’n machinegeweer op de keukentafel liet liggen en luchtgitaargewijs doet alsof hij wel degelijk een mitraillette in z’n handen heeft. Geen haan die er naar kraait. En misschien is dat wel de belangrijkste skill om bij de SF, het Belgisch leger of welke andere Chiro-afgeleide te horen: oplossingsgericht denken. Tot de Fly en co daar rekening mee houden, blijf ik de enige Belg die niet voor de buis zit wanneer de heer Waes, uit pure bescheidenheid, presenteert in plaats van proeven doet. Want we weten allebei dat Tom moeiteloos het papiertje van een pot Nutella knipoogt, terwijl hij vlotjes een das knoopt, van elke weessok terug een paar maakt, rustig elke hitsige hyena tot bedaren brengt en zich terecht afvraagt waarom er in godsnaam zo veel poepgelei in dat zwembad ligt.

Hans Verhaegen
0 0