Griet Op de Beeck
Het is zover, Griet Op de Beeck is van mij. Laatst op de boekenbeurs heb ik haar veroverd. Geen oeverloos het hof maken of diepzinnige gesprekken. Gewoon betaald. Net als honderden anderen, zo blijkt achteraf.
Toegegeven, de eerste euforie vervaagde al gauw. Wederzijds tijdsgebrek dreef ons uiteen en we zagen elkaar amper. Daarom heb ik besloten om er binnenkort opnieuw voluit voor te gaan. De week tussen Kerst en Nieuw neem ik vrij en dan krijgt ze, tussen alle familiefeesten door, mijn volledige aandacht.
Dan kruip ik gezellig met haar in bed, lekker warm tussen de flanellen lakens. Vervolgens doof ik alle lichten behalve het nachtlampje aan mijn kant van het bed. Ik wil haar uiteraard nog van top tot teen kunnen bekijken. Mogelijk zal mijn echtgenote hiertegen wel bezwaar maken, zij heeft immers nood aan een goede nachtrust nu ze voor de tweede maal zwanger is. Slapen met veel licht in de kamer is erg storend. De gentleman in mij zal dan niet aarzelen om het licht te dimmen tot de gewenste sterkte en uiteraard beloof ik mijn vrouw dat ze van ons geen last zal hebben.
Dan pak ik haar vast, terwijl mijn ogen haar buitenkant bestuderen. Bleker dan ik had verwacht. Ik laat mijn hand over haar zachte rug glijden en span mijn vingers alsof het klauwen zijn waarmee ik haar tot mijn prooi maak. Heel voorzichtig sla ik haar dan eindelijk open. Met mijn neus dicht tegen haar, raak ik bedwelmd door de geur van verwachting en helaas ook synthetische kleurstoffen. Ik richt me op en fluister voldaan: "Kom hier, Griet Op de Beeck. Kom hier dat ik u lees."