Een zorgeloze lente
Men luistert naar de stilteder gelijkgestemde vogeldierendie het dagelijkse gebrom van de wereldoverstemmenon-hold, voor even,alle mensen apart-tezamenin hetzelfde schuitjeop dezelfde wereldzelfs zij die aan de onderkant levenkomen er niet onderuithet ontbreken van geluidstemt ons niet gerustopgesloten in onze comfort-zonegedwongen om schoonheid te herontdekkenin het gezang van de natuurterwijl het eeuwige gezoem in eigen hoofdopnieuw de kop opsteektom ons te wijzenop de nietigheidvan ons kleine bestaanop deze grote bolwaar zouden we nu staanzonder wereldwijd web?