wijnplekken
alles wat lang genoeg durft blijven
wordt op een dag door de plek ingelijfd
of het dat nu wil of niet
de stoel schuift langzaam de tafel in
vier poten diep in het tapijt
de zon eet zich bleekaan het parket
ook mijn lichaam oefent
het laat hier en daarzijn gewicht achter
een kuil in een matras
een trede die eerder kraakt dan de andere
de lucht die anders hangt na een naam
hoe vaker ik vertrek
hoe minder volledig ik wegga
een plek moet eerst achter u liggenvoor ze aan u kan trekken
we drinken de wijn
maar we vervloeken de vlekken
// wijnplekken
misschien is de aardeook maar iets wat
lang genoeg bleef
om na al die tijdnog te weten
waar ze u moet neerzetten