Eindwerk
“Zo, jongeman, jij bent een grootontlener. Tien boeken tegelijk.” De bibliothecaris keek minzaam over zijn bril naar David.
“Dat is voor mijn eindwerk volgend jaar mijnheer.”
“En allemaal romans van auteurs wiens naam begint met een V.”
“Dat heeft met het opzet van het eindwerk te maken. Het is nogal, euh.. thematisch ziet u.”
“Zo, dan ga ik dat maar eens snel intikken. ”
David schuifelde wat over en weer voor de balie en keek intussen naar het rek aan de overkant wat gelabeld was met ‘V - Nederlandstalige en vertaalde romans”. En hij zuchtte diep. Dat was nog een pak opzoekingswerk. Waar was hij toch aan begonnen.
“Zo. Die zitten in de computer. Veel succes met je eindwerk alvast.”
Je moest eens weten wat er echt aan de hand is, dacht David bij het buitengaan.
Week na week ontleende David tien romans van een schrijver/schrijfster wiens achternaam begon met een V. De man achter de balie stelde geen vragen meer over het feit dat een gans boekenrek meticuleus werd uitgevlooid. Hij kende de reden. Tenminste, dat dacht hij. Er was helemaal geen eindwerk te maken. Thuis haalde David de boeken uit zijn rugzak en opende ze een voor een op bladzijde 128. Weer niets, weer niets, en nee in deze ook niet. Terug een week wachten.
De weken verliepen en boeken werd gebracht en opgehaald. Niets te vinden. Soms gebeurde het wel eens dat hij het pak boeken opnieuw doorzocht op die bewuste bladzijde. Had hij er misschien overgekeken? Er waren ook nachten dat hij droomde over die bladzijde en dat hij paniekerig wakker werd. En midden in de nacht terug ging bladeren in de stapel.
Maar op 5 september was het zover. Eindelijk. In het boek ‘Liefde: zeventig dagen op ooghoogte’ van Simon Vinkenoog stond de oplossing.
David tikte een nummer in op zijn smartphone . Na lange tijd nam iemand op. Een oudere man aan de stem te horen.
“Hallo.”
“Dag mijnheer, u spreekt met David Waumans. U kent me niet maar kan ik Elisa spreken.”
“Bedoel je mijn dochter Elisa?”
“Ja, dat kan.”
“Nee, ze is nu niet thuis maar vanavond na zeven uur wel. Ik zou haar mobiel nummer geven maar dat heeft ze misschien liever niet.”
“Dan bel ik vanavond terug. Dank u wel.”
Exact om zeven uur belde hij terug.
“Met Elisa.”
Ze had een prettige stem dacht David onmiddellijk.
“Ja, goedenavond. Ik ben David Waumans. U kent me niet maar ik wou u over iets spreken.”
“En waarover gaat het? Ik ken u inderdaad niet.”
“Wel, ik heb iets gevonden in een boek en daarover wou ik het met u even hebben. Dit klinkt niet duidelijk, ik geef het toe.”
“Je maakt me nieuwsgierig. Zaterdag ga ik meestal iets drinken in het café Bellevue in Aartselaar. Ken je dat? Woon je daar in de buurt?”
“Ik woon in Hemiksem maar ik geraak daar wel. Is acht uur goed?”
“Prima. Tot zaterdag.”
Hoe gaat ze me herkennen, dacht David nog.
Om half acht zat hij in het midden van het café te wachten. Een zaak met een kleine menukaart en een beperkt bier- en wijnaanbod. Om acht uur stipt kwam er een knappe roodharige jongedame binnengewaaid die direct op hem afstapte.
“Jij ben David Waumans? Ik ben Elisa.”
“Hoe wist je dat?”
“Ik vond je op Facebook. Leuke profielfoto trouwens. Vertel, wat heb je voor me.”
Een vrouw van de directe aanpak, jazeker.
“Wel, een hele tijd geleden vond ik in een boek in de bib een briefje waarop stond: Ik wil jou graag ontmoeten. Zoek mijn telefoonnummer bij de V op bladzijde 128 in een roman. Tot gauw, Elisa. En ik heb het boek en het nummer gevonden. Na lang zoeken. Via dit briefje. Ben jij dat?”
Elisa schoot in een klaterende lach.
“Nee, dat is een geintje wat mijn moeder, ook Elisa trouwens, vroeger wel eens uithaalde. Mijn vader kon daar niet om lachen. Onbekenden die ons belden. Het was haar soort humor. Ze is twaalf jaar geleden overleden.”
“Oh, sorry, het spijt me…”
“Geen erg. Maar vertel eens iets over jezelf. Wat doe je, waar ben je mee bezig behalve boeken doorzoeken.”
Het werd een lange leuke avond.
