Tijd
tijd is haastig neuriën of het ophouden van adem
binst een CT-scan, dan langzaam sporen uitblazen
die landen op het mos.
bij intens geluk verliezen wij hem uit het oog,
en raast hij als verstekeling
de stationsklok voorbij.
terwijl wij slapen liggen maakt hij dromen
van kant en sijpelt als een week dier
door elke tussenwervel heen.
sommigen onder ons strekken hem er gelijk
een kraanvogel vanaf het staartbeen uit
en slapen hem azo voorgoed in de val.
