Nostalgie in de Westhoek
“Ah, de mama en haar twee dochters”, van een warm en blijgezinde onthaal gesproken. Zoiets kom je toch alleen maar in de Westhoek tegen denk ik dan bij mezelf. “Oe oud zien je schoone kiendjes?”. “Helena is er bijna 5” antwoord ik snel terwijl mijn hand glijdt over haar zachte gouden lokken. “En onze Suzanne die is er 3 en euh… 4 maanden.” Suzanne zwaait gezwind rond met haar rood-groene meisjes paraplu, die ze toch perse wou meenemen. Als daar toch maar geen brokken van komen…
Allerlei tinten en texturen, van vierkant, rond tot lang en kort, en daaruit maak ik mijn bewuste keuze. Mooi gerangschikt, op rijtjes en op stapeltjes ligt alles hier uitgestald. De “echte” kleur verraadt dat het hier om kwaliteit gaat, of dat hoop ik toch altijd stiekem. De kindjes krijgen elk een opgerold stukje nostalgie. Spijtig toch dat nooit meer vraagt of ik er graag eentje wil.
“Dong dong”…”oh, mama, de klokkenluider, is er iemand begraven?”. Even later stapt Eddy binnen, want hier in de Westhoek kent iedereen elkaar en zeker in zo’n klein dorpje als Lo-Reninge. Eddy heeft waarschijnlijk al iets te diep in het glas gekeken bedenk ik bij het naar buiten gaan, bedwelmd door zijn welriekende adem.
De oranje lipjes, bolle buikjes en een lege Le Creuset pot verraden wat later dat de zelf gerolde balletjes op grootmoeders wijze hebben dubbel en dik in de smaak vielen.