Toeval bestaat niet...
Toeval bestaat niet…
Zou het toeval zijn?
Kan het toeval zijn?
Of heeft een hoger wezen een plan waarin ik pas?
Of is het een lager wezen dat plannen smeedt en mij opvoert als marionet voor zijn eigen vermaak?
Wie weet? Wat weet wie? Weet jij wat? Weet iemand iets over het toeval en over hogere of lagere wezens?
Ik moest mijn gedachten verzetten en wandelde naar de kringloopwinkel, hier vlakbij.
Het was best tof. Het is eigenlijk altijd tof. Die vrijblijvendheid, die sfeer van "pas eens iets geks".
En spullen vinden voor een volgende collage. Ach, het is één en al pruts, ik weet het wel. Maar boeken, die zijn ernst. Daar kan ik niet aan weerstaan, dus ga ik uitgebreid "neuzen".
Ik ben er lang gebleven. Toen vond ik het welletjes geweest. Met mijn boeken en spullen koos ik onbewust dat moment uit om naar de kassa te gaan.
De tijd.
Het moment.
De ruimte.
Op een moment, bepaald in tijd en ruimte besloot ik aan te schuiven.
Precies op dat moment loopt een dikke man me tegen het lijf en zegt opgetogen: "Hè, dag Marijke."
Eenmaal raden, ’t is X-stof.
Uit het lood geslagen, onvoorbereid en meteen volgens de ingebakken regels van beleefdheid groet ik hem, vreselijk vind ik dat. Op de wandeling terug naar huis heb ik hartgrondig gevloekt.
Omdat die engerd van een X-stof – dat slijmstof - alweer mijn pad kruist. Ook gevloekt op de dwaas die ik zelf ben met mijn onnozele beleefdheid. En gevloekt op het rottige toeval of het ellendige plan van onzichtbare wezens die iets "tof" met mij voor hadden.