Artificieel ochtendgloren
Half acht, Leuven-Brussel. Een opeenstapeling van jassen, rugzakken met wakke paraplu’s in het zijnetje en hier en daar nog wat slapers in een ooghoek die de aanval van wijs- en middelvinger tot nog toe konden ontsnappen. Wij pendelaars hebben ons weer verzameld, hebben ons weer verheugd op dit moment van knus samenzijn in deze blikken doos die aan topsnelheid – tenzij op die ene zeldzame dag met vertraging – richting onze hoofdstad stuift. Hier kan je pendelaars in alle soorten en maten spotten, ieder in zijn eigen cocon, met blik op de werkdag die voor ons ligt. De pendelaar heeft een topsportstatuut voor het beoefenen van de Vlaamse kunst om zich vooral met zichzelf bezig te houden, maar één ding verbindt ons allemaal: de liefde voor dat fenomenale apparaat in onze broekzak, die zakcomputer die al het denkbare kan bieden en ons naar menig uithoek van de (digitale) wereld katapulteert: de smartphone. Dit toestel plakt zowaar met Pattex aan de hand van elke reiziger. Er wordt duchtig getypt, gescrold en geswipet, want stel je maar eens voor dat je deze gratis tijd zomaar zou verspillen met niets doen en naar de opkomende zon staren. De trein is altijd een beetje reizen, zegt men, maar die reis moet dan wel ‘nuttig’ of ‘productief’ ingevuld worden. Ikzelf heb het tuig vandaag verbannen naar de krochten van mijn jaszak en verhef mij boven mijn medereizigers door mijn intellect te etaleren aan de hand van een roman. Al zittend, al staand, niets weerhoudt mij ervan om mijn dagelijkse shot entertainment binnen te halen via de vergeelde pagina’s. Ik kan de wereld rond mij buitensluiten, zelfs een por van de handtas van de vrouw die iets te dicht staat, kan me niet uit mijn concentratie halen. Bij het omslaan van een pagina, word ik gewaar van een imposter in een vierzit verderop. De man, die er verder als een respectabele forens uitziet, heeft de misstap begaan een e-reader boven te halen. Daarmee denkt hij zich te onderscheiden, maar stelt hij zich in werkelijkheid gelijk aan onze in artificieel licht badende pendelkompanen. Ik kan een kleine oogrol niet onderdrukken en richt me terug op mijn boek. Vandaag heb ik geluk, de aankondiging van mijn eindstation valt samen met de laatste pagina’s van een hoofdstuk: de droom van elke lezer. De trein vertraagt, mijn hoofdstuk is uit en terwijl ik wacht om af te stappen en mijn reis naar kantoor verder te zetten, haal ik nog snel even m’n gsm boven om de weer-app te checken.