Op naar tante Emma
Het moest er toch eindelijk eens van komen. En zo gebeurde op Pinksterzondag 27 mei 2007.
Wij - mijn 3 zussen, ikzelf (haar petekind) en mijn echtgenote - hadden met Johny (haar zoon) afgesproken die dag een bezoek te brengen aan onze tante die we sinds de dood van ons vader in 1982 niet meer hadden gezien. Contacten, telefonisch of via verjaardags- en nieuwjaarskaarten, hielden na haar verhuis naar de hoofdstad begin jaren vijftig niet lang stand. Op bezoek gaan : "Liefst eerst verwittigen want ik ben dikwijls niet thuis", m.a.w. ik heb liever geen bezoek. Van een soort eenrichtingsverkeer gesproken. Ook bij de begrafenis van ons moeder (niet haar geliefde schoonzuster) in 1989 liet ze verstek gaan... Verkouden zeker ?
Naar Brussel dus, naar Johny - ook al 18 jaar niet meer gezien - die we nauwelijks nog herkenden. Zijn vrouw (haar naam (?), vergeten zowaar) sprak geen woord Nederlands laat staan Vlaams, was de strijk aan het doen. Dus geen tijd voor een koffie of iets fris. Dan maar niet getreuzeld en 'op naar tante Emma' die enkele kilometers verder verbleef in "Seniorie Chopin". We bezochten haar kamer en trokken, zoals meestal gebruikelijk is, ons terug in de cafetaria en trakteerden haar (ze was 2 dagen eerder 85 geworden) en onszelf op een eerder die namiddag gemiste koffie en gebak.
Foto's werden getoond en anekdotes aangehaald maar hier liet haar geheugen haar grotendeels in de steek. Spijtig voor ons die eropuit waren om nog meer over onbekende of onvolledige familiegebeurtenissen te weten te komen. Later arriveerden ook haar dochter met echtgenoot om die (ver)vreemde familie uit het verre Limburg nog eens te zien.
Op 15 mei 2011, tien dagen voor haar 89ste verjaardag is ze overleden en zoonlief (?) heeft haar (terwijl zijn zus op vakantie was) vlug en zonder de familie erbij te betrekken laten cremeren.
Familie, vriendschap, liefde, ..... een mensenleven lang.
ILYA