Daarboven is mooi, Hierbeneden is magisch...
Een kameraad en ik staan in een open veld aan de rand van het bos naast een klein meer.
Het is middernacht en er is geen enkele wolk te bespeuren.
Hij kijkt naar de open sterrenhemel en zucht vol bewondering:
“Mooi toch”?
Terwijl ik “heel mooi” mompel zie ik links van mij waterdampen opstijgen uit het meer.
Een prachtig schouwspel ontvouwt zich voor mijn ogen.
Het water, haast rimpelloos, omsluit het hele meer tot aan de rand toe, de wezentjes eronder beschermend voor de buitenwereld.
De sterrenhemel wordt weerspiegelt op haar gladde oppervlak, de illusie opwekkend dat hemel en aarde als één eenheid te samen de nacht ingaan.
Een karpertje haast zich al zwiepstaartend naar boven, hapt even naar lucht en verzwelgt zo schijnbaar een ster.
Fier bij deze gedachte bedenkt hij voor zichzelf de bijnaam:
“Rodney de sterrenverzwelger”.
Eens terug beneden pocht hij tegen zijn broers, dat hij “Rodney de sterrenverzwelger”, de neus van de Grote Beer heeft verzwolgen.
De waterjuffer vliegt wat zenuwachtig over het water en tikt schijnbaar achteloos af en toe even het watersterretje aan.
Is ze op weg naar huis, naar haar lieve (te) zachtaardige echtgenoot?
Ooofff kan het zijn dat de aangetikte sterretjes een code bevat voor haar minnaar, de stoere Colorado kever aka “Butch” ?
--00:15--achter de paddenstoel--met de driekwartshoed--
Sinds een gigantische hagelbol een kwart van zijn hoed had afgerukt, kreeg deze Paddo officieel de status van “Landmark”.
De voltallige Natuurraad had vóór gestemd toen dit werd voorgelegd door de zeer respectabele kerkuil
Tevens ontvangt hij van de verzekeringsmaatschappij “Eik , Berk en Zonen” elke maand een toelage voor de geleden stormschade...
Ik wijs hem op het magisch schouwspel maar hij zegt enkel:
"De hemel daar beneden is slechts een reflectie van de echte hemel daarboven”
Wij kijken door een andere bril naar de wereld om ons heen en dat is prima...
