Op het einde is het allemaal 0.00000000
Er was eens een man. Sirar...die zoveel gebeurtenissen meemaakte en van alles op zijn kerfstok had, dat het de moeite waard was om dit op schrift te stellen en er een boek aan te weiden, tenminste dat vond zijn broer. Toevallig had ik die dag niets om handen en stelde voor om dit varkentje eens te wassen. Zo gezegd zo gedaan, dacht deze onnozele hals.
Agatha Christie presteerde het zelfs om op 3 dagen tijd het boek ‘absent in the spring’ in elkaar te flansen dus, moest het mij toch kunnen lukken om op 1 maand tijd een levensrelaas neer te pennen. Onozele hals…inderdaad, nooit nagedacht over wat het schrijven van een boek inhoudt en dus kwam mijn naiviteit me weer eens goed van pas. Vooraleer ik besefte dat er heel wat meer tijd in ging kruipen, kon en wilde ik niet meer terugkrabbelen. Mijn idee, dat het een haalbaar plan zou zijn om dit klusje te klaren op één maand tijd, verdween al vlug als sneeuw voor de zon. Als ik uiteindelijk deze opdracht serieus neem en start met het boekenkarwei, kom ik na het lezen van het boek van Renate Dorrestein,” Het geheim van de schrijver” al snel tot de conclusie dat ik een bepaald patroon dien te volgen om het boek in vorm te gieten. Deze goede raad krijg ik ook van mijn zee-vriendin Mathilda, een vrouw met wie ik regelmatig afspreek aan onze Belgische kust. Niet iedereen is een natuurtalent zoals Agatha Christie... Potverdorie! Had ik het maar gelaten bij mijn eerste idee om het intuïtief te schrijven, hop hop ... mijn gedachten proberen te volgen en zo snel mogelijk alles op mijn computerke neer te rammen. Dat plan om eens een boek in één maand tijd neer te zetten bewaar ik dus voor een andere keer, dat zweer ik! Natuurtalent of niet. Het zal een uitdaging worden en misschien een heel klein boekje, maar laten we dat vel nog niet verkopen vooraleer deze beer in de boekhandel ligt.
Aan deze ‘beer’ had ik al vele maanden werk gehad om alle interviews en gesprekken te plaatsen en te rangschikken maar ik kreeg er gewoonweg geen lijn in gebracht. Na het lezen van Renate’s boek, met heel goeie tips en raadgevingen realiseerde ik mij dat dit een klote-karwei ging worden. Toch had ik er nog steeds zin in om het boek te schrijven maar….het lukte me voor geen meter. s’ Nachts echter kreeg ik een briljant idee, tenminste, dat leek me die ochtend toch en ik belde naar Mathilda om af te spreken voor een koffieklets in mijn appartement, dan kon ik meteen om haar goede raad vragen.