Gebruikersnaam martha kornelis
ik geef je nog het laatste beetje restmaar dan is het opik weet dat de laatste hapals je honger hebtje meestal doet snakken naar meerhet water in je monddoet me eraan herinnerendat ik niet langer slikken kan
er is altijd meer ruimtevoor hoe hethad kunnen zijnvoor hetis gebeurd
een schommelpaarddat niet mag schommelenmaakt het nog geen paard het zal altijdeen stilstaandschommelpaardblijven iets dat zijnnormaal functionerenniet gedragen krijgt iets waar ietskapotaan is
het zijn de zachtste die uit de boot valleneen rubberenbootje kan maar zoveel gewicht dragen
en omdat ik nu weer aan je denkvraag ik me af waar ik dan gebleven benen tegelijk geëindigd in deze tijdelijkheidheb ik je herkend in iemand anderswaar ik wel kan blijven
en ik denkdat de taal een leegte achterlaatdie zich vullen kanmet onze eigen ideeën en dat we daarom kunnen bestaan de verbeelding in onze voorstellingvult alle tekorten
ik beheers nikszonder te manipuleren je kan niet controleren je begrijpt de spelers niet ze bewegen doorte transformeren waarin jij beweegtdoor te overspelen
al dat gekolk van gedoein uw en mijn binnenste afdrijvende spiraal naarwaar niets nog isof eigenlijkalles zit
die nostalgische ik die zucht van het verledenookal adem ik hem niet meer inhet zijn zij die hemnog steeds zullenblijven uitblazen
afstand is vluchtig haastig voorbijgaandal jachtend wakend op mogelijke vooruitzichten stilliggend een weg banend doorheen luide (on)waarschijnlijkheden
