versmeltende chemie
Er waren eens 2 cellen, Cella en Menno, die opbotsten tegen mekaar.
Chemie van op het eerste moment.
Menno vraagt aan Cella: ' Zullen we de uitdaging aangaan? '
waarop ze antwoordt: ' Het is afhankelijk van waar je de uitdaging legt.'
Toch de fysieke aantrekking was zo sterk dat beiden verblind werden door de chemie.
De membramen van Cella en Menno raakten mekaar en pats ...
de versmelting der cellen was een feit.
Cella: Aantrekking is als een magneet. Maar wat trekt ons zo aan aan mekaar?
We kennen mekaar niet eens.
'Het zal jouw schoonheid zijn' , zegt Menno.
Cella: Maar dan is de vraag hoelang ik jouw uitdaging blijf?
Als wij als 2 cellen uitgroeien tot een luchtbel, spat ie vroeg of laat uiteen.
Menno: Zo ver zal het nooit komen.
Cella: Of wat als je vroeg of laat, wanneer je een niveautje hoger gaat, de uitdaging dreigt te verliezen? Als er dan iemand van ons 2 niet ontwaakt, is voordat je het weet, de tegenpartij 'gone with the wind' .... opgezogen door een andere voorbijzoevende magneet.
Menno: Dan zal ik jouw duwen tot in de uiterste holle zijde van jouw cel, zodat er een lichtje gaat branden. Als je er dan voor open staat, is er een mogelijkheid samen uit te groeien tot een verrijkende parel.
Een parel zo verrijkt, dat hij ondanks de aantrekkingskrachten van de voorbijzoevende magneten, toch niet gaat zweven en met de voetjes op de grond blijft. Want onthou: perfect zal het nooit zijn. Dat is een utopie.
Een evenwicht vinden is al een kunst op zichzelf.
Het feit dat je voortdurend in beweging bent, zal er nooit een constant evenwicht zijn.