Een aards verdriet
Eens zo vredig, fraai bedekt.
Heuvels van graslanden, oerbossen,
regenwouden imposant gestrekt.
Een schoonheid aan het bestaan toegewijd.
Begaafd met al haar aardse kracht,
vuig gevangen in een vurige strijd.
Haar kleuren vervagen in een oogwenk.
Versta het grauwe gelaat dat onheil voorspelt.
De teloorgang van ons grootse geschenk.
Rivieren en oceanen, sprookjesachtig koraal.
De wezenlijkheid van het leven,
gewurgd door een verdorven moraal.
Ziellozen bespeelden haar lot.
Moeder aarde armzalig achtergelaten.
Haar adem stokt. Geen redding, geen God.