Schijn bedriegt
Schijn bedriegt
Petrit leunde met zijn volle 130 kg tegen de gevel van zijn huis en staarde ongegeneerd naar het grote raam aan de overkant, het onze dus. Geen idee wat in zijn hoofd omging en ik hoefde het ook niet te weten. Sinds een maand of drie vormt hij samen met zijn vrouw en twee kinderen ‘de overburen’. De twee mannen in het gezin zijn meesters in het negeren van andere vrouwen. Elke poging tot oogcontact met onze nieuwe buren was een moeite voor niets. Gelukkig is de vrouw des huizes een stuk vriendelijker. Als Esmira met haar gehandicapte dochter in diens rolstoel door de straat toert, worden we altijd op een enthousiaste groet getrakteerd. Daar ze nog maar net in ons stadje wonen en onze taal niet machtig zijn, blijft een gezellig buurpraatje voorlopig achterwege. Naast dit gezin woont André, om en bij de 100 kg en zijn Paula met kleine Jens en Jonas en week om week grote broer Wim, uit het vorige huwelijk van Paula. Eenvoudige, goedbedoelende mensen met vooral in de zomer af en toe wat straatlawaai tot een uur of twee en een heuse luidspreker wanneer er van cafébezoek sprake is geweest. Een honderdtal meter verder woont de zus van Paula. Bij Lies is het net de zoete inval. Er gaat geen week voorbij of alle buurtbewoners zijn eens langs geweest. Aan de overkant woont in een riant huis de familie Li die enige jaren geleden in onze straat zijn komen wonen en altijd klaar staan voor een praatje met de buren. En dan heb je nog Lea, de plaatselijke pedicure die iedereen voorziet van mooie nageltjes, zachte voeten en leuke roddeltjes.
Als ik een half uurtje later de voordeur opentrek en me naar mijn afspraak bij Lea rep, staat Petrit nog steeds tegen zijn gevel, met zijn blik strak op de andere kant van de straat gericht. Zoals ik al vermoedde is daar geen moer te zien maar alles is beter dan naar de vrouw te kijken die in het huis woont waarvan hij zojuist een hele studie heeft gemaakt. Het steunkussen ligt nog maar net onder mijn knieën of ze steekt al van wal: “Hebt ge mijn overbuur al gezien, Roza? Hij is sinds vanmorgen terug van zijn vakantie in Cannes en verkeert nog altijd in vakantiemodus aan zijn tenue te zien. Tenminste, als je dat minuscuul zwembroekje een tenue mag noemen, haha! Die gepensioneerde schoolmeester is nog fier op zijn figuur. Hij staat al uren in zijn voortuin te harken. Hij was bij al mijn klantjes het onderwerp van de dag en erg kuis waren de commentaren niet moet ik zeggen. Het leek bij sommigen wel of er een Chippen Dale aan de overkant stond te dansen” zei ze met pretlichtjes in de ogen. “Voor een Chippen Dale moet je niet in onze straat zijn. Voor zover ik weet, hebben die geen hangbuik, zijn ze sexy, strooien ze geregeld met complimentjes, geven een knipoogje op het gepaste moment en kijken je vooral recht in de ogen” antwoordde ik met een welbepaald persoon in mijn gedachten. Lea vijlde giechelend mijn nagels en bracht het gesprek als vanzelfsprekend op de negerende inwijkelingen. Ook zij had meermaals moeten constateren dat ze als lucht werd beschouwd en kon zich daar behoorlijk over opwinden. Zelfs de vrouwelijke chinezen hadden al eens laten vallen dat ze genoeg hadden van dat macho gedoe. Er viel een gespannen stilte terwijl we allebei nadachten over een geschikte sanctie. Toen kwam Lea met een briljant idee! We zouden de koppen bijeensteken en een weldoordacht plan ten uitvoer brengen. Lea contacteerde de buurvrouwen en zo zaten we die vrijdagavond voor het eerst allemaal samen rond haar manicuretafel. Zonder veel gediscussieer knutselden we onze gezamenlijke zaterdagvoormiddag in mekaar en hadden nog ruim de tijd om de rest van de avond aan gegniffel en voorpret te besteden. Lies, die schuin tegenover de kapper woont, wist te melden dat de vrouw van ons doelwit iedere zaterdagmorgen om negen uur haar haren in de juiste krul liet leggen. Dat werd dus het tijdstip waarop we zouden toeslaan. Esmira had zich die zaterdagmorgen nog geen vijftig meter van haar woning verwijderd of Lies stapte met vastberaden tred naar het huis van de nietsvermoedende buurman. Ze had een uitnodiging voor het op til staande buurtfeest bij en de inschrijvingslijst. Vastbesloten om niet weg te gaan zonder handtekening drukte ze langer dan nodig haar vinger op de knop van de bel. Pas nadat ze reeds voor de tweede keer had aangebeld, ging aarzelend de voordeur open. Met zijn blik ergens op haar schouder gericht, aanhoorde Petrit haar relaas en toen ze uiteindelijk het blad papier in zijn handen duwde met het dringende verzoek even zijn handtekening te plaatsen, kon hij enkel stamelen: “Vrouw dat zullen doen”. Nog voor Lies haar balpen weer van de straat had opgeraapt was de man alweer achter zijn deur verdwenen. Met een knikje naar Lia die al aan de overkant stond te wachten, verdween ze glimlachend uit het zicht. Het leek wel of Petrit had staan bekomen in de gang want al na het eerste belletje kwam hij schuchter te voorschijn. Lia duwde de grote mand die propvol zelfgeplooide origami stak onder zijn neus en zei enthousiast: “Dag meneel. Ik velkoop oligami vool het goede doel. Dlie eulo pel stuk. Kies maal gelust uit.” Na enige aarzeling tastte hij in zijn broekzak, gaf haar een briefje van tien euro en stotterde: “Hou maar bij de rest!” Lichtjes van de kaart door het onverwachte bezoek stapte hij even later door zijn achtertuin. Tot zijn grote verbazing verscheen plots het gezicht van Paula boven de gezamenlijke beukenhaag. “Dag buurman. Het is de hoogste tijd dat we samen deze haag eens onder handen nemen. Wanneer schikt dit voor jou?” “Ik… ik bespreken zal met André, is goed?” mompelde hij, zich draaiend in de richting van zijn huis en zonder Paula nog een blik te gunnen. Opgelucht stapte hij zijn woonkamer binnen waar hij tot zijn schrik merkte dat Lea met haar neus tegen het raam gedrukt, ongegeneerd naar binnen stond te gluren en ongeduldig op het raam tikte. Ze overhandigde hem een gratis beurtkaartje voor een voetverzorging. Dat wou ze graag persoonlijk komen afgeven als welkomstgeschenk voor de nieuwe buren. Ikzelf, die vanachter het raam de actie, maar vooral de terugkomst van de buurvrouw in het oog moest houden, kon alleen maar constateren dat ons plannetje naar wens verliep.
Het hele weekend liepen de buurvrouwen binnen voor een kopje koffie, rinkelden met bijna vaste regelmaat berichtjes op onze telefoon en werd onze facebookpagina overstelpt met dubbelzinnige praatjes. We hadden het weekend van ons leven! De maandag daarop belde Esmira bij Lea aan om de welkomstkaart te verzilveren en vertelde tijdens het kennismakingsgesprek dat ze blij verrast was met de uitnodiging maar dat haar man het niet gemakkelijk had gehad. Ze heeft een echtgenoot die zich graag als een echte macho gedraagt maar als er een vrouw in de buurt komt, klapt hij dicht. Zelfs haar zussen durft hij amper in de ogen te kijken. Daarom maakt ze zich zorgen om haar zoon. Zal die ooit een vrouwtje vinden die net als zij indertijd de eerste stap zal zetten?