Vergeten
Hoofdstuk I
Ik herkende niets. Alles in deze kamer was me volledig onbekend. De kamer was mooi ingericht en ikzelf lag in een bed met fleurige lakens, dus als ik zou ontvoerd zijn, heeft iemand wel heel erg zijn best gedaan. Maar hoe kom ik hier dan? Ik stond op en keek eens goed rond, op zoek naar iets wat me doet herinneren aan gisteren. En daar, op het bureau, lag een iPad. Er kleefde een Post-it op waar op stond geschreven: “Bekijk het filmpje”. Ik ontgrendelde de iPad en het desbetreffende filmpje begon vanzelf af te spelen. Ik schrok hard toen ik zag dat de persoon in het filmpje ikzelf was! Hoe kon dat nu? Hoe dan ook, ik luisterde naar wat zij, of beter ik te vertellen had.
Hey Anna,
Ik ben jou. Heb je goed geslapen?Je vraagt je waarschijnlijk af waar je bent en wat er is gebeurt? Wel, ik zal het je even uitleggen. Twee jaar geleden heb je een auto-ongeluk gehad. Hierdoor ben je in een diepe coma beland. Bij het ontwaken stelden de dokters vast dat je een zeer sterke vorm van geheugenverlies hebt. Elke dag opnieuw vergeet je alles, behalve wie jouw ouders zijn. Zij zorgen namelijk al sinds je geboorte voor je, dus dit heeft je geheugen dan toch onthouden.
Ik leg nog even uit wat je vandaag allemaal moet doen: Om negen uur moet je naar school. Je lessenrooster vind je in je rugzak, die ligt naast je bureau. Jouw vriendinnen heten Sanne, Lieselotte en Helena. Zij zullen je op weg helpen. Als laatste maak je nog een videootje voor je gaat slapen, zodat je morgen weer alles over je toestand te horen krijgt.
Veel liefs en tot morgen.
Ik denk dat ik twee minuten lang heb zitten staren naar het zwarte scherm. Vergeet ik nu echt elke dag mijn hele leven? Hoe lang ik ook probeerde me iets te herinneren van gisteren, vorige week of eender welk moment, het kwam gewoon niet in mij op! Ik stormde naar beneden op zoek naar mijn papa. Ik trof hem aan in de keuken aan de ontbijttafel. Ik dacht eraan dat hij dit waarschijnlijk elke dag meemaakt. Ik die naar beneden stormt om te vragen wat er gaande is. Maar ik vroeg het hem toch.
Hoofdstuk II
De bel ging. Iedereen snelde naar zijn klaslokaal. Ik volgde gewoon de meisjes van wie ik de namen op mijn hand had geschreven: Lieselotte, Helena en Sanne. We hadden eerst aardrijkskunde en blijkbaar wonen we in België. Normaal gezien weet iedereen dat, maar ik natuurlijk niet. Er kwam op eens een gedachte op in mij: “Heeft mijn leven eigenlijk nog zin?”. Zonder dat ik het wou, begon ik te wenen, midden in de les. Ik had er gewoon geen controle over. Iedereen keek me aan en ik zag vele klasgenoten zuchten. Waarschijnlijk moeten ze elke dag de les stopzetten door mij, het meisje dat niets weet.
Ik zat intussen in het ziekenkamertje en was al wat gekalmeerd. Mijn papa kwam me zo dadelijk halen om naar huis te gaan en alles wat te laten bezinken. Eenmaal we thuis waren, ging ik naar mijn kamer, klaar voor de tweede huilbui van vandaag. Ik voelde me zo schuldig! Mijn ouders doen zoveel voor mij, maar eigenlijk ben ik hun alleen maar tot last. Het zou toch zoveel makkelijker zijn als ik er gewoon niet meer ben? Weg met al die problemen! Weg met mij!
Uiteindelijk besloot ik nog een videootje te maken. Want ja, ik ben natuurlijk het meisje dat alles vergeet. Eigenlijk heeft het echt geen zin meer. Waarom zou ik nu nog een video maken, als ik toch elke dag beleef alsof het mijn eerste dag op deze wereld is? Hoe dan ook, ik deed het toch.
Hey Anna,
Ik zal eens vertellen hoe het eigenlijk echt zit. Wel, je weet niets! Jij kent niemand, je vergeet alles, iedereen moet jou helpen... Je weet waarschijnlijk niet eens welke dag we vandaag zijn! Jouw ouders moeten alles voor je doen en jij bedankt ze door elke dag voor problemen te zorgen!? Je weet toch ook wel dat ze jou meer dan beu zijn? Waarom spring je niet gewoon uit het raam, hè? Dan heeft niemand nog last van jou. Dat zou de wereld veel mooier maken! Je bent gewoon…
Ik barstte in tranen uit. Opnieuw. Misschien heb ik gelijk en moet ik gewoon uit het raam springen. Misschien is het inderdaad wel de ideale oplossing. Weet je wat? Ik doe het gewoon!
Hoofdstuk III
Mijn vrouw en ik hebben het moeilijk. Een dochter opvoeden die elke dag de wereld opnieuw moet gaan verkennen is lastig, maar we zijn er voor haar. Ik vertel haar iedere dag over het auto-ongeluk. Ze wil zelfs de kleinste details weten. Ik merk wel op dat ze er de laatste tijd nogal triestig bijloopt. Waarschijnlijk begint ze naarmate ze ouder wordt meer en meer te beseffen dat ze geen hechte band kan opbouwen met anderen. Wat ze wel nog niet weet is dat haar geheugen sterk achteruit gaat. Binnen een paar maand herinnert ze ons niet meer, laat staan wat ze twee minuten geleden gegeten heeft. Maar ik kan er niet onderuit, ik moet het haar vertellen.
Ik liep de trap op rechtstreeks naar haar kamer en klopte op de deur. Bij het binnenkomen zag ik dat haar ogen nog rood waren van het huilen. De moed zonk me in de schoenen.
Papa: Hey Anna, hoe gaat het? Alles oké?
Anna: Nee! Alles is niet oké! Ik wil gewoon normaal zijn! Normaal zoals mijn vriendinnen die ik niet eens herken!
Papa: Ik weet het, liefje. Het is niet gemakkelijk, maar we komen er wel doorheen. De vorige jaren waren ook geen probleem voor ons.
Anna: Maar ik herinner me niets meer van al die jaren! Heeft het dan nog zin?
Papa: Maar natuurlijk, Anna! We doen alles voor jou en zien je graag! Maar ik moetje eigenlijk iets vertellen. Ik wou wachten tot mama thuis was, maar dit lijkt meeen gepast moment.
Hier kwam het. Ik vertelde haar alles over haar toestand en ze vatte het niet licht op. Ze barstte in tranen uit en ik omhelsde haar. Morgen herinnert ze zich dit gesprek niet meer, maar ik wel en ik zal het nooit vergeten… Je dochter zo zien lijden is verschrikkelijk! Ik besloot dat ik haar even alleen zou laten, zodat ze het nieuws kon verwerken. Ondertussen begon ik aan het avondmaal. Mijn vrouw had gebeld dat ze wat later thuis zou zijn, dus riep ik Anna om te zeggen dat het eten klaar was. Toen ze geen antwoord gaf, riep ik nog eens, maar er kwam nog steeds geen reactie. Ik liep naar boven en gooide haar kamerdeur open. Anna was nergens te bespeuren.
Hoofdstuk IV
De badkamer, de keuken, de woonkamer, de kelder, de zolder… Ik vind haar nergens! Ik probeer haar te bereiken op haar gsm, maar val elke keer weer op haar antwoordapparaat. Misschien viel het nieuws haar veel te zwaar en is ze gewoon even haar gedachten gaan verzetten. Maar toch, ik ben nog altijd even ongerust! Waar kan ze nu toch zijn?
Mijn vrouw is nog steeds niet thuis, dus ik ga hier nog maar eens rondkijken. Ik begin opnieuw in haar kamer. En daar valt me iets op wat ik eerder nog niet gezien heb: een briefje. Ik raapte het briefje op en begon te lezen. Mijn hart stond even stil. Mijn ogen begonnen te tranen. Mijn benen begonnen te beven. Ik zakte door mijn knieën op de grond. Daar zat ik dan, met de brief in mijn handen. Ik heb hem zo’n tien keer gelezen. En elke keer weer brak mijn hart.
Liefste mama, liefste papa,
Weet je nog dat moment dat ik mijn eerste stapjes zette? Of wanneer we naar de dierentuin gingen? Of naar Disneyland? Mijn geheugen is niet terug, maar dat oude fotoboek bij mij in de kast, bevestigt die ervaringen. Ik wou dat ik het me nog kon herinneren, we leken zo gelukkig! Zo normaal!
Zestien jaar lang kennen jullie mij al, maar ik ken jullie nauwelijks. En daar blijft het natuurlijk niet bij. Ik ken niemand, ik weet niets, ik ben niets! Ik hou van jullie en dat zal nooit veranderen. Jullie hebben zoveel voor mij gedaan en daarvoor ben ik jullie eeuwig dankbaar. Aangezien ik jullie mij binnen een paar maand niet meer zal herinneren, ga ik nu. Ik kon het niet aan om te sterven, zonder zelfs te weten wie mijn ouders zijn. Dat is gewoon veel te moeilijk voor mij.
Dat ik mijn vriendinnen niet meer herken is één ding, maar jullie!? Daarom heb ik besloten er een einde aan te maken. Een einde aan al die problemen. Eindelijk hebben jullie rust. Want ik weet dat ik een enorme last voor jullie was, ook al zagen jullie mij zo niet, ik was het wel! Dus mama, papa, ik zag gewoon geen andere uitweg, ik hoop dat jullie mij ooit kunnen vergeven en dat jullie weer een normaal en gelukkig leven kunnen leiden, zonder mij. Dat is mijn bedankje voor al die jaren. Ik denk dat het nu tijd is om te gaan… Alsjeblieft, zoek me niet! Accepteer gewoon het feit dat ik niet meer terug kom. Het spijt me, echt waar. Ik had het ook anders gewild, maar zo is het leven nu eenmaal!
Ik hou van jullie!
Voor altijd...