Verbonden
In de trein galmt je favoriete Spotify afspeellijst door je hoofdtelefoon. Ondertussen swipe of app je erop los. Muziek is behangpapier. Karolien Debecker, Tom De Cock, of ‘De grootste familie’ houden je gezelschap in je eenzame kantoor. Of ze snoeren de monden van je collega’s aan’t eiland. Bij het begin van de shift is er soms even discussie: wéér Houtekiet? Die is op pensioen. Toch?
‘t Avondje stappen met de vriendinnen is maar een dooie boel. Aan’t rond tafeltje in de bar heeft iedereen een aureool van smartphonelicht. Het zacht getik van gelnagels op de schermpjes werkt meditatief. Even toch, want Anne heeft je net voorbijgestoken op Instagram. Snel nog een selfie posten: een duckface en een opgeheven glas mojito. Sarah en Shirley zijn je al voor. Copycat.
’t Was er toch nog eens van gekomen, maar de seks was maar zozo. Jij een vroege vogel. Hij een nachtraaf. Jij van negen tot vijf. Hij vaak ’s avonds en in’t weekend nog op de baan. Als jullie samen zijn, is vaak één van beide te moe om te neuken. Eenmaal thuis ploft ie in de zetel. iPhone in de hand. De stofwebben in de hoek ziet ie niet. (Negeert ie!) Soms vergeet ie zelfs een smakkerd op je wang. ’s Ochtends bij ’t ontbijt is het niet veel beter. Enkel een geeuw doorbreekt de stilte. Terwijl VRT NWS, BBC, De Morgen en HLN strijden om elke seconde van z’n aandacht. Is dit de kerel die jaren geleden je als het middelpunt van de wereld zag? #dumpenmaar
‘Tatatataaah’ kraakt Beethoven door de geluidsboxen. Je ziet opaatje zitten in z’n leren chesterfield. Z’n pijp tussen de tanden. Z’n ogen gesloten. Z’n oren gespitst. Hij doet niks. Nee, hij luistert. Hij staat even op om de plaat om te draaien én dan pas merkt hij je op. Er zijn minstens twintig minuten verstreken. Hij ziet je tranen. Gebaart dat je op z’n schoot moet komen zitten. Je doet dat. Zijn knokige hand klopt je zachtjes op je schouder terwijl hij tussen je halve zinnen door de juiste vragen stelt en je niet veroordeelt.
Geen gebiep.
Geen schermlicht.
Niet meer alleen.
