Plots was het weg.
Dat romantische gevoel.
Die attente man was zweterig en belette haar te slapen.
Hij was om middernacht toegekomen. Zij reageerde aarzelend. Hij was gecharmeerd. Ze stemde toe en dus lagen ze in bed.
Hij was altijd ‘een kachel' voor haar koude handen. Maar zij had het plots akelig warm bij hem. Zelfs op de uiterste rand was zijn hitte overmatig. Ze konden niet slapen. Hij gunde haar nachtrust door weg te gaan.
Zij antwoordde: ik pas me wel aan.
Plots was het daar.
Dat versmachtende verdriet.
Het zat in zijn hoofd. De dag sleepte zich voort. Hij voelde zich beroerder. Hij was een piekeraar. Misschien was dàt de donkere kant die haar bang maakte?
Hij kroop veel te vroeg in bed, als bescherming tegen de boze wereld.
Hij sliep 13 uren. ‘s Morgens merkte hij dat het verdriet was ‘weggeslapen’.
Zij had een mail doorgestuurd over hun gezamenlijke reis.
Hij antwoordde: ik pas we wel aan.