Aan mijn Liefste,
Je bent een verslaving. Dat is de enige manier om het te verklaren. Hoeveel ik aan je denk, hoe hard ik je mis. Ik smacht naar jou en maak mezelf gek met de gedachte je nooit meer te zien. Nooit meer je zachte huid te voelen onder mijn vingertoppen. Je zwoele lippen nooit meer te kussen.
Ik hield ervan hoe je ogen door me heen konden kijken. Je zag me voor wie ik was, en dat maakte me bang... Je keek verder dan mijn ruwe bolster en vond je weg naar binnen. Hoe hard ik er ook tegen bleef vechten, je raakte mijn hart. Maar ik was te koppig om toe te geven... dat is een eigenschap die we deelden. Maar de waarheid is dat je mijn hart liet overslaan sinds de eerste keer ik je zag in Alamut. Ik had zoiets nog nooit gevoeld, daarom had ik geen idee wat ik ermee moest. En het spijt me... de manier waarop ik je behandelde was fout en ik had er meer voor je moeten zijn. Dan hadden we nu gelukkig kunnen zijn en een gezin voor onze zoon. Onze prachtige zoon die ik als enige in deze wereld evenveel liefheb als jij. Want dat doe ik... Ik hou van je. Het heeft te lang geduurd voor ik het kon toegeven aan mezelf. Ik hoop daarom dat je het me kan vergeven.
Op dit moment heb ik geen idee of mijn missie gaat lukken. Geen idee dat ik je ga vinden of het enigszins zelf overleef. Ik weet zelfs niet of je deze brief ooit zal lezen, maar ik moet het proberen. Je moet weten hoeveel ik voor je voel. Dat is het minste wat ik kan doen. Mijn lief ik doe er alles aan om je te vinden. Je maakt me niet zwak je maakt me sterker. De gedachte aan jou geeft me meer kracht dan ik ooit wist dat ik in me had. Ik heb je nodig...want jij maakt een betere man van me.
Diran.