Haar eindeloze blik
De enige plek op aarde
Waar ik nog nooit eerder
zoveel moois zag
Als vlokken chocolade
Die door de eerste aanraking
Zachtjes landen op haar onschuldige warme lichaam
Smolt ik voor haar
Haar stem gedragen door de wind
Fluisterde begerig mijn naam
En rook naar haar zoete adem
Een onweerstaanbare drang
Haar eindeloze blik
nu een donkere woestijn
Wiens zand oplost door tranen van melk
Van verwoesting en pijn
Mijn muze van zuivere chocolade
Smaakte niet zoet, maar bitter
Verbitterd van angst