Hoe zou het zijn als je elke dag even danst alsof je leven ervan afhangt? Even stoppen met wat je moet en de benen nemen.
Achter raamloze muren doen we het allemaal wel eens stiekem, zoals zingen. Ik heb het over onverwacht dansen in het openbaar, onder de spot van de zon en tussen priemende blikken. Het mag ook regenen, zoals je wil.
Ga je m’n uitdaging aan? Verwacht je aan lachsalvo’s en snikkende tranen. Loodzware gordijnen gevuld met emoties zullen afvallen, zomaar op straat. Ogen worden terug zichtbaar. Want klanken doen dromen, maar ook ontwaken.
Muziek vind je overal, gratis te plukken. Ze komt uit hoge torens waar een eenzame beiaardier deuntjes de stad inspeelt, in de soep van het verkeer, maar ook uit dat café waar je nooit zou binnenstappen.
Zet je oren op, werp de oortjes af en luister. Maak je eigen melodie, en deel je dans. Dans met de Grote Markt als met je partner, inspireer je zittend publiek. Verborgen achter een blinkend raam, of al nippend van een te duur drankje – m’as-tu-vu? Vreemde blikken van ‘goe zot’ zullen ooit wel veranderen in jaloerse benen. Want jij durft.
En als we lang genoeg doordansen, verschijnen er her en der nieuwe ‘hier mag je’-borden. Die met het juiste licht kleur brengen en snakken naar nog meer. Net als een kerker snakt naar een verlicht glasraam.
Trouwens, het doet geen pijn. Wel even oppassen met hoge hakken en kasseien.
Doe gewoon mee gek. Ongepland en zonder verwachtingen, beloofd.