"It's like a jungle sometimes, it makes me wonder how I keep from going under." De woorden van Grandmaster Flash flitsen door mijn hoofd als ik 's ochtends mijn fiets uit de garage haal. "I'm trying not to lose my head", gaat het nog door terwijl ik mijn dochter van vier op het fietsstoeltje hijs.
De verwijzing naar de jungle in het nummer is niet gelogen. Om op de school van mijn dochtertje te geraken, doorlopen we een hindernissenparcours. Gewapend met rugzak en handtas vatten we onze tocht aan. Waar ik moet fietsen, is onduidelijk. Dan weer eens op de straat, dan in de tegengestelde fietsrichting omdat er geen plaats is, dan weer worden we afgeleid naar het voetpad. Ik baan me zo goed en zo kwaad een weg door het dichte oerwoud van tuffende auto's en logge vrachtwagens.
Daar, een adder onder het gras. Een auto heeft het fietspad verward met een parkeerplaats. Ik fiets er als een ervaren gids gezwind om heen. Even verder heeft een bestuurder last van acute kleurenblindheid. Hij jaagt zijn blikken bolide nog net over het kruispunt, daar waar het licht al op rood sprong. Het fietslichtje wordt groen, ik zet me schrap. Oogcontact maken, vooral geen plotse bewegingen en dan oversteken. Opperste concentratie. Tijdens onze rit is zij zich - gelukkig - van geen kwaad bewust. Ze voorziet vanop de 'achterbank' voorbijgangers, huizen, bomen en vogels van de nodige commentaar. Af en toe bereikt mij een vraag, die ik amper versta door de grommende motors. Ik hoor enkel nog 'hè, mama?'. Ik roep haar toe 'dat ik dat ook zo vind'. Benieuwd welke aap er later nog uit de mouw zal komen.
Wanneer we veilig aankomen op school, slaak ik een zucht van verlichting. Onze reis lijkt avontuurlijk, maar van deze jungle fever blijf ik liever gespaard.
Het kan toch anders. Er bestaan plaatsen waar fietsers wel de ruimte krijgen om zonder gevaar hun bestemming te bereiken. Kijk maar naar Kopenhagen, Amsterdam, Rotterdam… Aparte fietsstraten, -tunnels en –bruggen waardoor verplaatsingen met de fiets veilig en efficiënt kunnen. En nog belangrijker, met minder fietsdoden tot gevolg.
Gemeenten pakken geregeld uit met verkeersexamens voor leerlingen. Goed bedoeld. Maar wat voor nut heeft het als er geen goede infrastructuur is, als de auto in veel schoolomgevingen nog steeds voorrang krijgt? De cijfers liegen er niet om. Het aantal dodelijke slachtoffers in het verkeer daalde ook vorig jaar niet. Toen stierven 56 fietsers bij verkeersongevallen.
Nadat ik haar op school heb afgezet, waag ik me alleen in de jungle. Thuis bedenk ik me dat zo'n stresserende fietsrit één voordeel heeft. Er is geen tijd om na te denken. Ik denk liever nog niet aan de dag waarop ze vraagt om alleen naar school te fietsen.