de koude deurklink deed ik open
hier: het paleis van pillen en gesprekken.
maar ik snap hun woorden niet.
ik voel hun gebaren niet.
enkel de tranen over mijn wangen
schrijven een bekend verhaal.
als de stappen van een schildpad
slenterde een maand voorbij.
en ik kroop in mijn schild
tot mijn hart beschut werd weg gestampt.
bang om zo naakt hier opeens te zijn
een besef dat ik een ander wil zijn.
hun woorden werden een warme adem
hun gebaren vleugels om onder te
schuilen.
opgelucht werd ik stilaan beter
bang zijn mocht verhuizen naar een
ander.
mijn hart mocht openbloeien voor mij
als doornroosje die ontwaakt.