Daar zat hij te kijken naar de wasmachine alsof er niets anders gebeurde.
Geen seconde leek hij ouder te worden, ook al draaide hij even snel als de tollende zeep. Een opeenstapeling van leuke momenten maakte bruine strepen en groene vlekken. De was was weer vuil, en zal het altijd terug zijn.
Wat is dat toch, tijd? Ongrijpbaarder dan water. En toch blijft het plakken in een glibberige doos, verstopt onder de ooit wel grijzende of vallende haren. Ze komen tevoorschijn als bruine vlekjes op magere handen. Hoe meer, hoe langer. Hoe langer, hoe minder. Eeuwenlang proberen we al te grijpen, maar missen altijd.
En toch wordt tijd je afgenomen. Agenda’s staan gevuld met andere agenda’s. Af en toe grijp ik terug. Waarom blijft mijn tijd niet mijn tijd? Of lijkt het alleen maar zo. Slapen is van mij. En de zetel ook (geen tijd meer om). Maar dan ook weer niet. Krijsende, bange stemmetjes nemen het terug af.
Werktijd lijkt een langzame file van te snelle minuten. Nooit op tijd af. Ze ontstopt nooit, zoals de berg bruin en groen. Ik mag niet voor het verkeerde programma kiezen. Onbeweegbare lijnen worden opgelegd, even spartelen maar toch doodgaan. Ik moet leren loslaten op 80% wol.
Thuistijd ruikt anders, voelt en proeft als zomer en overwinning. Tot zijn gegiechel me naar het waskot laat flitsen. Tijd liet zich weer van zijn mooiste, roze kant zien. Te weinig tijd genomen en alles ziet er anders uit.
Is tijd dan toch grijpbaar? Het is me nog niet gelukt. Hem wel. Waar en wanneer verliezen we die onbezorgdheid over was en zijn. Toen alles nog nu was.
En toch. Tijd is het enige wat we écht hebben, de is is vuil.