Lieve Line,
Ik droomde dat ik een wollen deken was.
Op dag één hield ik een peuter warm.
Op dag twee omwikkelde ik de benen van een oude man.
Op dag drie staken ze me in een wasmachine. Ik kwam er gekrompen en vervilt uit. Toen men mij weggooide, veranderde ik in een schrift.
Iemand raapte me op en schreef achteloos cijfers op mijn lege bladzijden.
“Zoveel ben ik waard”, zei de schrijver, “en jij bent niets.”
Hij verscheurde de bladzijden en de wind rukte de snippers uit zijn hardvochtige vingers.
Het laatste dat ik me herinner, was dat ik dwarrelde. In tienduizend stukjes wit op een helderblauwe achtergrond.
Groet,
Vanessa