Toen ik lesgaf in Londen, deed ik ‘day to day supply’, oh praise the Lord, wat een feest. Om 7 uur ‘s ochtends stipt mag je bellen: op welke school hebben ze me vandaag nodig? ‘ah Hanne, jij mag de metro nemen naar het treinstation, waar je een trein neemt. Je stapt af na een 45-tal haltes en neemt een bus, die je naar een manège brengt, waar je te paard door een bos verder moet. Op het einde van het bos zal je een kasteel zien met een prinses op de 19de verdieping. Het is de bedoeling dat je haar zo snel mogelijk bevrijdt en haar een anti-gif geeft voor haar ziekte, dat je bij de zwarte ridder moet zien te bemachtigen (geen stress, dat is niet zo moeilijk). Als je de prinses het anti-gif gegeven hebt, zal zij je voorzien van een fiets die je kan gebruiken om tot aan de school te geraken! Kortom, a ‘pretty straight forward journey’. Allé, have a good day, doei!’. Standaard een half uur te laat kom ik dan totaal bezweet, overstressed en doodmoe binnengewandeld, de indruk gevend dat ik te laat ben doordat ik me overslapen heb of zoiets, terwijl die lieve mannen van mijn agentschap daarvoor gezorgd hebben. Een klasleerkracht die mogelijk nog meer bezweet, overstressed en doodmoe is, legt me dan razendsnel uit wat er vandaag op de planning staat. Deze is compleet Chinees voor mij, maar mijn enige reactie is een geruststellende glimlach en een zelfzekere knipoog (terwijl ik subtiel mijn zweetsnorreke wegveeg).
Ik weet me telkens wel weer te behelpen met de kinderen, gelukkig is toneelspelen één van mijn kwaliteiten: gewoon doen alsof je pérfect weet waarmee je bezig bent en goed oefenen op serieuze, gechoqueerde blikken (alsof het kind iets uitspookt en jij de plichtsbewuste volwassene bent). Uiteraard ligt het gevaar altijd op de loer: niet te zelfzeker worden. Zo ook op een zonnige dinsdagochtend in ‘Year 5’, toen de kinderen moesten schrijven over de (blijkbaar zeer bekende) farao Toetanchamon. Deze stoute jongen is die dag in een mum(ie) van tijd de nagel aan mijn doodskist geworden. Nu ja, vrij belangrijk detail: geschiedenis is nooit één van mijn grootste talenten geweest, met de nadruk op het oude Egypte. Wist ik veel dat die man dé don Juan van zijn tijd was? Dus toen een jongen braaf opschreef dat Toetanchamon een trio had met zijn stiefmoeder en zus, begon ik gechoqueerd en redelijk hysterisch (oké extréém hysterisch) te schreeuwen en vroeg ik hem: ‘DENKT GIJ ECHT DAT DIT GRAPPIG IS??????’ De brave kerel keek mij lichtelijk verward aan maar schudde traag, met open mond zijn hoofd. De hele klas had zijn pen neergelegd en zat met trillende handen te staren naar mij. ‘We zullen wel eens zien van DE DIRECTEUR DAARVAN VINDT!!!’ en met grote ogen toonde ik zijn schrijfsel aan iemand van de support staff (ja, danku Karma dat er uiteraard op dat moment een andere volwassene in de klas aanwezig was, echt merci). Het moment dat zij mij vertelde dat de jongen effectief correcte informatie had neergeschreven, ja ik moet zeggen dat ‘gênant’ een zwaar understatement is voor deze situatie. Ik word nu niet snel rood maar bij het zien van haar verraste blik vol plaatsvervangende schaamte, zouden mijn oh zo geliefde aardbeien totaal verbleekt zijn. Ik wou verdwijnen, in een hol in de grond kruipen in plaats van gniffelende blikken te ontwijken en mij te verontschuldigen voor 60 spottende ogen. Maar ik koos voor de juiste weg, want dat is wie ik ben. En er was jammer genoeg geen hol beschikbaar.