Ik huppel met een gloednieuwe paraplu en tussen de plassen door naar mijn afspraak op de Rooseveltplaats. Een nieuwe grafische opdracht voor een jong Antwerps bedrijfje fleurt deze maandag op tussen de regendruppels door. De deur gaat open en opnieuw baan ik me een weg tussen de ondergelopen kelders van het gebouw waar mijn klant zich bevindt. Ik zoek een droog plekje voor mijn laptoptas terwijl ik bedenkelijk het stopcontact bekijk waar water uit gutst. Mijn beperkte maar in dit geval correcte kennis over elektriciteit in combinatie met water doet een alarmbelletje rinkelen. Zoals mijn vader me heeft geleerd, zoek ik onopvallend een mogelijke ontsnappingsroute. Ik ben vandaag op mijn hoede.
“Jade, we geven jou de kans om voor ons een menukaart te ontwerpen. Deze moet morgen klaar zijn zodat we woensdag alles naar de drukker kunnen sturen. Kan je morgen hier komen werken? Dan kunnen we tussendoor feedback geven. Een hands-on-mentaliteit, that’s what we like! En oh ja, er zijn nog twee andere ontwerpers in de running. We vinden het dan ook logisch enkel de ontwerper te betalen die het beste ontwerp maakt. Over andere opdrachten en de vergoeding kunnen we nog discussiëren. Exposure is nu eenmaal ook belangrijk.”
Mijn gevoel dat het vandaag wel eens link kan worden, wordt onmiddellijk bevestigd. Kortsluiting. Goed, snel en goedkoop: magische woorden die ook deze klant in zijn woordenboek heeft staan. Het is niet de eerste keer dat ik dit te horen krijg. Meestal telefonisch of in een e-mail, maar zelden zo onbeschaafd. Ik kijk naar beneden of ik toevallig mijn bordje met “Solden, alles gratis!” vandaag niet rond mijn nek heb hangen. Je weet maar nooit. Terwijl ik mijn hoofd buig, besef ik echter dat zelfs een keten tijdens de soldenmaanden deze slogan niet aan zijn etalage zou plakken. Gratis bestaat nu eenmaal niet tijdens de solden.
Daar, tussen de plassen, voel ik me plots een paparazzo op de rode loper in Hollywood. Nu weet ik hoe paparazzi zich voelen wanneer een celebrity de loper betreed en ze het gevecht onderling moeten aangaan om toch maar een glimp op te vangen van die ene superster. Voor mij zit die ster, een diva, vandaag voor mij en wij, grafisch ontwerpers, liggen spartelend aan zijn voeten.
Die sparteling voel ik sterk wanneer ik toch nog twijfel om de opdracht aan te nemen. Ik sta achter deze klant als organisatie. Ze maken organische, biologische en vegetarisch burgers. Dit idee spreekt me aan, hun huisstijl ligt me dus dat maakt de keuze dubbel. Even word ik verblind door deze superstar, die zo mooi en interessant lijkt te zijn, dat ik er ongetwijfeld een kiekje van wil maken.
Het probleem zit hem dus niet enkel bij de klant. Wij, gedreven Hollywoodfotografen, forceren onszelf om een portret te kunnen nemen van die ene Hollywoodster. Daar wil ik vandaag een punt achter zetten. Ik laat me vanaf nu liever vloeren door de andere fotografen. Ik trek me vanaf nu liever terug met een portie popcorn om het schouwspel van ver te aanschouwen. Al hoop ik dat de show van korte duur is want ook collega-ontwerpers wil ik aanraden hetzelfde te doen.
Het besef komt op dat ik nog over een dosis zelfrespect beschik en vraag hem of het niet beter is te kijken welke ontwerper hem écht aanspreekt, het werk van deze ontwerper te onderzoeken en dan te kiezen voor iemand waar hij oprecht mee wil samenwerken. “U heeft toch mijn website bekeken, veronderstel ik?”
Als kers op de taart kan ik u vertellen dat zelfs onze diva niet wist welk vlees hij in de kuip had. Hij kende me niet, waarom ik ontwerp, welke stijl ik heb en welke opdrachten ik heb gedaan in het verleden. Plots wankelt onze zelfverzekerde celeb op zijn naaldhakken. Hij aarzelt wanneer hij www.jadejanssens.be intypt. Tadaaaaaa, ik heb wel degelijk ervaring en een heleboel referenties waarop hij kan terugvallen.
“Maar u moet uzelf ook eens in mijn plaats stellen. Als een blogster me komt vragen of ze een stuk over ons bedrijf mag schrijven, geef ik toch ook een gratis pakket mee waarvan ze kan proeven?”
Nogmaals verwijs ik naar mijn rijkelijk gevulde portfolio. Dit is mijn visitekaartje. Dit is mijn gratis pakket. “Als u 100 hamburgers zou verkopen en 80 mensen zouden deze burger niet lekker vinden, gaat u er toch ook niet mee akkoord wanneer ze het gevraagde geld er niet voor neertellen?”
Het voorval van een paar maanden geleden, toen #bijdebakker trending was op twitter, schiet me te binnen. #bijhetburgerkraam is hier vandaag wel van toepassing. Betaling moet vanzelfsprekend worden want keer op keer werken voor ‘exposure’ betaald mijn rekeningen niet. Als ik de hoeveelheid #bijdebakker’s bekijk op Twitter, neem ik opgelucht adem. Ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt. Ik hoop van harte dat de andere twee ontwerpers die onze Hollywoodster aansprak dezelfde ontsnappingsroute hebben genomen. Ik hoop dat zij ook het letterlijk en figuurlijk zinkende schip hebben verlaten.
Maar wat nu? Hoe kunnen we klanten in de toekomst een ander voorstel doen waar ze wel op inpikken? Op welke manier kunnen we zulke diva’s een eerbaar voorstel doen waarbij beide partijen er goed uitkomen? Hoewel ik dagelijks mijn brein in bochten wring om met de meest originele ideeën op de proppen te komen, lukt het me deze keer niet een oplossing te vinden. Heb je een idee? Sharing is caring! De factuur voor dit denkwerk mag u opsturen naar info@jadejanssens.be want ik geloof in een kwaliteitsvolle ontwerperswereld waarin ideeën pas vorm krijgen als er waardering getoond wordt en als ik aan het einde van de rit aan het burgerkraam ook mijn eigen burger kan betalen. Een creatief brein moet immers ook gevoed worden.