Zondag 8 april 2018
Dag Jeannine
Mijn reistas staat klaar. Straks vertrek ik voor vier dagen. Je zal van mij niet horen. Ik ga naar de stilte. Je mond viel een beetje open, je onderlip trilde, je ogen stonden niet meer horizontaal naast elkaar, je werd een groot vraagteken toen je hoorde wat ik van plan was. Vier dagen stilte! Meditatie!? Dat is voor hippies en verloren gelopen weeskinderen, volgens jou. En ik ben geen wees. Daar behoed je mij al 82 jaar van. Het is niet uit ontevredenheid, het gaat ook niet om het niet willen aanvaarden van mijn lot, zoals jij denkt. Hoe ik je het tegendeel moet aantonen, weet ik niet. Het is niet omdat ik ver weg van je wil zijn of je niet wil horen. Hoewel het vier dagen windstil zal zijn. ‘Windstil en wachten…. gelijk de duiven’, zo zei je. Ik proef je onmacht wanneer je dat zegt. Het doet me rillen. Mijn groot verlangen is dat je het begrijpt. Kon ik het begrip maar in je kopje gieten terwijl we samen aan je tafel koffie drinken. Dat je met elke vezel van je omvangrijk lichaam toont dat ik je teleurstel, dat geloof jij niet, maar ik…ik voel dat wel.
Ik laat je nu achter. Voor een tijdje. Er wordt goed voor je gezorgd.
Ik kom terug.
Hyacintha
Woensdag 11 april 2018
Lieve Jeannine
Je blijdschap probeerde je keihard te verbergen toen ik weer voor je stond. Ik heb het wel gezien. Je onderschat mijn manke ogen. Je moest nog even boos naar me kijken vooraleer je jouw mantel der liefde boven haalde. ‘Arm schaap’, moet je gedacht hebben. Zand erover is jouw motto. De rots die jij bent, is echt van steen per momenten. Mijn dierbaarste steen.
Moest je nu echt die basilicum laten verpieteren? Kon je die echt geen water geven terwijl je jezelf van sloten thee voorzag? Ik ken jouw stil verzet. Mocht je het toch overwegen om dat te laten….je zal niet ontploffen, de hemel zal niet op je kop vallen…. Het zal niets uitmaken, net zoals jouw stil verzet. Niets.
De volgende keer wil ik met je wandelen.
Hyacintha
Vrijdag 13 april 2018
Lieve Jeannine
Ik heb echt van onze wandeling genoten gisteravond. Wanneer het begint te schemeren, praat je zachter, zie ik hoe je lichaam zich ontspant terwijl ik je in je rug voortduw in jouw koets. Eindelijk aanvaard je het gemak van een wandeling op wielen en genieten we weer samen van het buiten zijn. Het park rondom je tehuis geurt van de lente. Het prieeltje in het midden van het park is op dat uur het mooist. ‘L’heure bleue’, prevel je elke keer. Hoe dat fijne gebouwtje afsteekt tegen het avondblauw van de lucht… Het lijkt ervan los te komen, groter en statiger te worden, trots te zijn er gewoon te staan.
‘De stilte…’, fluister je, ‘zalig…’ Ik glimlach. Jij kan dat niet zien. Je zit voor me in je rolwagen. En toch….wil ik geloven dat je mijn glimlach voelt, en dat je weet dat ik dat weet …..en ik kan niet anders dan dat diep in me te voelen als je zachtjes mijmerend zegt: ‘We kijken vooruit, nimmer achterom, dochter.’ Ik weet dat je me begrijpt, soms meer dan je lief is.
Kus
Hyacintha