Lieve Francesca
Ruim drie jaar geleden noemde ik je in mijn brieven ‘mijn wortelvriendin’, omdat je niet alleen een van mijn beste vriendinnen was, maar ook mijn nichtje en we dus identieke wortels hadden. Meer zelfs, jij groeide op in hetzelfde huis waar mijn moeder groot gebracht werd.
Je nam je voor om mijn filosofisch getinte correspondentie te beantwoorden. Dat verlangde ik niet van je, maar dat idee vond ik wel een fantastisch gedacht.
“Met plezier las je mijn overpeinzende schrijfsels”, vertelde je, maar nooit volgde een antwoord. Dat nam ik je nimmer kwalijk, want ik begreep je. Ten slotte was jij misschien wel als mij: veel willen, te veel willen, maar weinig doen, te weinig doen.
Ik vond je onlangs alvast verstandiger dan mezelf: je nam een personal coach onder de arm om je bewegingsdoelen te realiseren. Ik contacteerde niemand om mijn plannen tot een goed einde te brengen met als resultaat geen resultaat.
Met West-Vlaamse groeten
Katharina