Ik zoek je nog steeds,
in elke verlaten straat.
In een massa volk,
waar je misschien toch tussen staat.
In de wolken,
gedragen door de wind.
In de eerste sterren,
waarmee de nacht begint.
Ik heb je naam al zolang
niet meer gezegd.
Mijn hoofd niet meer
op je schouder gelegd.
Maar het is oké,
je moest nu eenmaal gaan
en de tijd kon maar eventjes
stil blijven staan.
Met het verstrijken van de dagen
heb ik zonder je leren leven,
maar diep vanbinnen
zal ik altijd om je blijven geven.