Aalst, 5 april 2018
Lieve Correspondent,
Het ziet het er naar uit dat vandaag alles somber zal zijn. De zon verstopt zich achter een dikke laag grijzig dons. Maar schijn bedriegt. Ik woon sinds half februari in deze straat en ik weet al hoe levendig het hier kan zijn. Sacha, wiens tuin grenst aan de mijne, heeft wilde, blonde krullen die de concurrentie met een lentezon moeiteloos kan doorstaan. Het enige dat nog wilder is dan haar haardos, is haar hond Chapeau. Sacha tovert haar tuin om tot een versterkt fort waaruit, naar zij hoopt, haar hond niet meer kan ontsnappen. Ik vermoed dat er aan dit verhaal nog een staartje komt.
Buurman Pierre is dan weer bezorgd over mijn katten. De vorige huurder van het huis liet een hele stamboom aan nakomelingen na bij vertrek. Hij tuurt me aan vanonder zijn borstelige wenkbrauwen terwijl ik hem verzeker van hun onvruchtbaarheid. Aan de overkant woont Jef, die zo uit Sneeuwwitje en de zeven dwergen ontsnapt lijkt. Dit unieke exemplaar woont in mijn straat en vult zijn dagen met mopperen. Ik vind hem best grappig en beeld me hem stiekem in met een rood mutsje op zijn hoofd. Hij moest eens weten...
De buren van rechts heb ik nog niet ontmoet, maar ik weet dat ze er zijn. Doorheen de dunne muren kan ik hun gelach, geloop en gefeest horen. Er zijn dagen dat het lijkt alsof heel Afrika zich daar verschansd heeft. Ja, ook zij brengen kleur in mijn straat, in diverse exemplaren van mini tot reuze en van diepdonkerzwart tot chocolademoussebruin.
Mijn nieuwe straat maakt me gelukkig. Elke ochtend wandelen mama's op gezapig tempo naar de schoolpoort. Ze duwen buggy's of onwillige kinderen voor zich uit. Ze hopen snel hun kroost te kunnen droppen, om aan de rest van hun dag te beginnen. De school is vlak om de hoek. Ik hoef niet te gaan kijken om me het leven daar voor de geest te halen. Het gekrioel van kleine armpjes en beentjes die pas rustig worden wanneer de schoolbel gaat. Hun vruchteloze pogingen een ordelijke rij te vormen. Dan vertrekken deze gemutste en geboekentaste wezens in lange slierten achter hun juf aan. Na een afpelmomentje in de gang, waarbij de ene moeizamer dan de andere zich ontdoet van overtollig textiel, gaan ze in de klaskring zitten en wisselen woorden uit op aanwijzingen van de juf.
Juffrouw zijn, daar krijg ik pas kippevel van. Als je pech hebt, zitten er een dertigtal koppige, eigenwijze, ondankbare en onvoorspelbare creaturen in je klas, die bepalen hoe jouw dag verloopt. Zelf moet je immens geduldig blijven en steeds weer je best doen hen iets bij te brengen. Om dan elke keer weer te beseffen dat wanneer er een kleintje iets nieuws kan, je er totaal voor niks tussen zit. Het kind deed het helemaal zelf. De enige manier waarop volgens mij zo'n juf kan overleven, is elk kind stuk voor stuk en uit de grond van haar hart, ongelofelijk graag te zien. Er mag er niet eentje tussenzitten die ze stom vind, of erger nog haat. Neen, ze moet op elk individuutje verliefd zijn. Enkel dan zal ze als Juf iets kunnen bewegen bij deze mini-mensjes. Zulke juffen zijn zeldzaam, die moet je als ouder koesteren. Geloof deze moeder van drie maar.
Ik hoop dat het snel rokjesweer wordt en de mensen nog meer naar buiten komen. Verderop in de straat woont een kok van een Grieks Restaurant. Levering aan huis, staat er in blauwe letters op zijn witte auto. Ik vraag me af of ik dat lekker vind, Griekse keuken? Ik ken helemaal niks van Griekenland. In een ver verleden leerde ik nog een Griekse alfabet: Alpha, beta, gamma,.... veel blijft er niet van over, van al die humaniora-leerstof. Een onuitputtelijke nieuwsgierigheid en een onstilbare leergierigheid, daar heb je meer aan in het leven. Dan sta je open voor het onverwachtte en herken je dat het leven zich aandient onder de vorm van rozen, dieprood van kleur, met een zoete, bedwelmende geur en steevast met pijnlijke doornen.
Liefs,
Je schrijfster van dienst
V.