Niet te geloven, gladstromend zoals ik vroeger was. Bijna verdronken in mijn eigen pijn en verdriet. Was ik opzoek naar een nieuw lied.
De nieuwe energie gaf mij weer kracht maar opeens donkere vlekken en gedachten die aan mij trokken. Het nieuwe lied ontglipte me.
Gek van angst, was ik heftig opzoek naar dat ene lied. Diepe waters en donkere grotten had ik doorzwommen maar niets gezien en niets gevonden.
Bijna had ik de moed verloren...
Bijna weer verdronken...
Ik keek op en zag het, een zwakke lichtflits uit het niets. Verbouwereerd zag ik het weer, deze keer was het helderder.
Een lichte schittering die steeds groter en langer werd, het raakte me aan. Ik voelde me zo gelukkig en voldaan. Ik hoorde het nieuwe lied diep in mij en wist dit gaat niet voorbij.
Steeds hoger en hoger werd ik getrokken terwijl het lied luider en luider werd, het bruiste, het danste. Het vulde mijn hoofd, het vulde mijn hart.
Zoals nooit te voren was ik er weer, volop in glorie en reikend naar de top.
Mijn leven zoals het eerder was. Mijn allesvullend lied, de zuurstof die ik nodig had.