De vakantievrijwilligers van Ziekenzorg verdienen alle respect voor hun inzet. Zij maken het mogelijk dat zovele mensen met een chronische aandoening of handicap op reis kunnen gaan. Maar ze zijn niet altijd zo heldhaftig als ze lijken, soms lijken ze eerder personages uit een zo’n absurde tekenfilm.
Het is een koude december avond. We zouden vrijwilligers op een gepaste manier bedankten voor hun inzet met een heus buffet. Het team Ziekenzorg werkt hard om de zaal klaar te maken voor de ontvangst van onze helden. De traiteur verzekert ons voor de laatste maal dat 15 extra porties echt wel meer dan genoeg zal zijn. We kunnen op onze beide oren slapen.
Het team Ziekenzorg ontvangt de eerste vrijwilligers die als trippelende muizen binnenkomen. De hapjes worden rijkelijk aangebracht. We genieten van het laatste beetje eten dat vandaag onze magen nog zullen bereiken.
Na de noodzakelijke plichtplegingen, verwelkomen we onze helden aan het buffet. Als een uitgehongerde groep muizen haast iedereen zich naar het buffet. We merken dat de voorraad in snel tempo slinkt. Zelfs in de ogen van de traiteur zien we de angst verschijnen… Dit had hij niet verwacht en wij al evenmin. Met lede ogen zien we aan hoe de vrijwilligers die als laatste aan het buffet verschijnen, enkel genoegen moeten nemen met wat kruimels. Wij kunnen het al helemaal vergeten.
Onze laatste hoop wordt het dessertenbuffet. Maar ook daar merken we snel dat ook dat ijdele hoop is. Ook het pijl van het fatsoen daalt omgekeerd evenredig met het gebruik van alcohol. Enkele helden blijven aan het buffet staan om in hun wangen wat voorraad op te slaan.
Maar mijn illusie van gedisciplineerde helden wordt nog meer aan diggelen geslagen. Met de snelheid waarmee Jerry een stuk kaas steelt van een afgeleide Tom, zo verdwijnt ook één voor één onze tafeldecoratie.
Wanneer alle muizen opnieuw naar hun holletjes trekken, kunnen we stilaan de omvang van de schade opmeten. Ook de traiteur staat perplex. Dit heeft hij nog nooit meegemaakt. Wanneer ook blijkt dat heel wat vrijwilligers op hun evaluatieformulieren schrijven dat er te weinig eten was, is het absurde verhaal compleet.
Mijn helden… zo hebberig en ongemanierd en op vakantie zo onbaatzuchtig en zo zorgend. Wat een wereld van verschil!