Alweer een reeks testen is aan ons voorbijgegaan.
Ja hoor, we zitten er samen met jou midden in. Deze reis doe je niet alleen lieve Seppe.
Samen met je mama en papa ben je op een hele lange speciale reis vertrokken.
Toch eens even denken, want in die zes jaar, hebben al heel wat speciale mensen je handje mee vast gehouden. Je twee grote zussen en je twee grote broers, ze leiden al een beetje hun eigen leven, maar ze zijn er altijd een stukje bij.
Een knuffel bij je mams en paps, een pannenkoek bij bomma en bompa.
Altijd is het weer een feest voor jou.
En wanneer je het even veel te moeilijk vindt en de paniek slaat toe, omdat de wereld veel te groot is voor jou, dan zorgen we voor een douche van rust.
Dan gaan we met heel veel liefde zorgen voor wat kalmte in dat hartje van jou.
Ons leventje bestaat uit een vast routine, ja, er hangen bij ons kaartjes aan de muur.
Een kaartje voor het ontbijt, een kaartje voor de badkamer, en ja hoor, daar is het kaartje voor het aankleden alweer.
De dagelijkse trip, achterop mama haar fiets naar school…..elke dag dezelfde bomen, elke dag dezelfde schaatsbaan. Het hoort bij je geruststelling om je dag te starten. Want ook al ben je al een flinke jongen van zes jaar, op je eigen fiets meerijden met mama is nog geen optie. Je zijwielen eraan, dat gaat ermee door voor jou, maar twee wielen, nee, die vlieger mag nog niet mee doen.
Daar zijn we dan, in je oude vertrouwde school , waar je al vierde jaar zit.
Maar ook bij je vertrouwde juf, waar je al voor je tweede jaar naartoe mag.
Ze is er ook elke dag om je te helpen op je speciale reis.
Je mag nu nog met je vriendjes spelen, ik zie je elke dag naar ze toe lopen met je armen al wijd open. Ze horen bij jou wereldje.
Al deze mensen zien jou om wie je bent, en niet alleen maar om wat je kan.
Dat mag je nooit vergeten.
Als kleine baby was je een zalig en rustig kind.
Ik weet nog dat ik dikwijls in je bedje ging kijken of alles nog in orde was, want zelfs daar kon je uren rustig rond kijken en naar je vertrouwde geluiden luisteren, meer had je niet nodig.
Voor alles nam je rustig de tijd, op de moment dat je kon zitten, ging er voor jou een kleine wereld open.
Ik bedoel dus echt wel een hele kleine wereld, want dat bestond uit het speelgoed dat echt wel binnen je grijpbereik lag. Je had er totaal geen behoefte aan om eens verder te reiken dan je eigenlijk kon. Je was op die moment gelukkig zoals het was.
We kregen in die tijd heel dikwijls te horen, als er andere mensen bij ons in de buurt waren, dat je zo een rustig geschenkje was.
Eigenlijk als ik zo terug kijk, maakten we ons totaal nog geen zorgen, want zolang je op je plaats zat en je speelgoed in de buurt was…..ach ja er is toch helemaal niets aan de hand !!
Ik weet nog goed, toen je 10 maanden oud was…..je papa is afgevaardigde bij de voetballende jeugd. We gingen een heel weekend met de ploeg en heel wat ouders richting Parijs voor een tornooi.
Eigenlijk hielden we even ons hart vast, want een andere omgeving….toch heel wat mensen erbij, gaat het wel lukken ??
Maar door het feit dat je op dat moment zelfs nog niet de behoefte had om te kruipen, heb je gewoon van waar je op dat moment ook zat heel het weekend op jou manier genoten, en iedereen dat erbij was van jou .
Ja inderdaad , zo was het , je was 10 maanden oud, maar de wereld meer en meer gaan verkennen en kruipen, het zat er niet in.
Wat je wel deed, was plat op je buik gaan liggen en je trok je een beetje verder op je armen.
En nog hadden we iets van, laat hem maar doen, hij gaat het gewoon overslaan.
Ik ben zelf ook een kinderverzorgster en ergens was er wel iets in m’n achterhoofd dat zei , “ nee, hier is iets niet helemaal juist “.
Maar je was voor de rest zo zorgeloos, misschien, was je er wel vandaag of morgen ineens mee weg.