Teer en breekbaar
zit je daar op die stoel
met haren zilver en ragfijn
’t frêle lijf gebukt
maar de ogen vol
leven en meer.
Zilveren haren, waardig
een gouden lofzang
geliefder dan mijn geliefde
altijd in mijn gedachten
vanaf het moment
dat je mij het licht schonk.
Dagen verdringen zich
voor jaren
hoeveel kansen nog
dat speciale moment te delen
met zilveren haren
die ik koester?
Wijzer dan ik ooit
zal zijn ben jij
bloed mijn bloed
vergeven en geschonken
jouw liefde gedronken
meer dan ooit
mijn zilveren haren.