Als jij overspel pleegt, doe ik het je in achteruit aan.
Zonder schuldgevoel en ideaal,
wederzijdse woede walmend, breek ik jou.
Stormachtige verbeelding laat ik over aan je gewaarwording,
met een varend schip reizend door woelige wateren,
om opgesloten uit te monden in het oog van de orkaan.
Zonder uitweg, met enkel impulsieve driften bewegelijk in het rond tierend,
Wentel ik mezelf in achteruit,
volgeladen met beproefde smart, razernij en achterdocht.
Zuivere mensen, rechtdoorzee, aanschouw en celebreer ik aan de horizon,
als figuratieve eilanden, zowel koers zetten als omzeilen.
Turbulente emoties begeven zich mee op de brekende golven.
Dansend met de hoorndraagster van de onstuimige zee,
verloren zeilend, vaar ik achterwaarts.
Een schot voor de boeg als jij het pleegt,
stuurloos en remmend verstarren als ik het schip verlaat.
Voorspelde overspelige opklaringen wakkeren de liefdesverwachtingen aan,
vliegensvlug ontdoken door dominerende ontkenningsbuien aan de onweershemel.
Het grillige kentert in de vaart van het alledaagse.
De verstandhouding, vervallen tot het bizarre, roert achteruit.
Vervlogen fascinatie overwaaiend naar lugubere aannames,
dobber ik steeds achter de vermoedens aan.
Achteruit drijvend,
recht weg van het doel.